Ziggo houdt niet van trouwe klanten

Het was best een stap. Als gezin hadden we er echt even voor nodig. Het voelde een beetje als een emotioneel afscheid. Maar het was gewoon een verstandige beslissing. Echt zo'n klusje dat je even in de kerstvakantie regelt. De aansluiting voor onze vaste telefoon, die moest er gewoon uit. We maakten er niet of nauwelijks nog gebruik van en zelf werden we op die lijn ook vrijwel nooit meer gebeld.

"Dat is natuurlijk geen enkel probleem", zo verzekerde de mevrouw van Ziggo mij, "ik zal uw gegevens er even bij nemen". Het beste mens stelde vast dat we een abonnement hadden voor internet, televisie en radio en dus ook voor vaste telefonie. Daarvoor betaalden we maandelijks 66 euro. "Eens even kijken, mijnheer. Dus u wilt geen vaste telefonie meer? Dan komen we uit op een nieuw maandbedrag van 72 euro". Ik liet haar weten dat we elkaar verkeerd begrepen hadden. Een nieuw abonnement met minder diensten kan immers onmogelijk duurder zijn.

Toch bleek dat, na een heleboel redeneringen van Ziggo-medewerkers van verschillende afdelingen, wel degelijk het geval. De clou van het verhaal? Klanten die Ziggo een tijdje geleden heeft overgenomen van UPC, mochten hun goedkopere abonnement behouden maar zouden bij de eerste beste wijziging van dat abonnement meteen onder het hogere Ziggo-tarief komen te vallen.

"Houdt u van voetbal?", zo vroeg de mevrouw nog. "Ik kan u wel drie maanden een gratis voetbalzender aanbieden ter compensatie".

Het moet niet gekker worden in de telecomwereld. De grote spelers hebben geen boodschap aan de vele jaren loyaliteit van klanten van de kleinere speler (UPC) die ze overnemen. Moeten ze allemaal zelf weten, maar heet die klanten bij de overname dan niet welkom op een manier alsof de dienstverlening en klantvriendelijkheid nu tot in de hemel gaan reiken. Die klanten moeten gewoon uitgeknepen worden, dat is de missie!

Gelukkig maakt de liberalisering van diezelfde telecomwereld het mogelijk om met één klik het geluk bij een andere aanbieder te beproeven.


Paul Strijp, 31 december 2015


N.B. Naschrift d.d. 9 januari 2016
Eerlijk is eerlijk. Bij het regelen van alle zaken rondom de afsluiting deed Ziggo mij toch nog an offer I can't refuse. Ze houden dus toch wel van trouwe klanten. Een beetje dan.

Voor elke projectleider: de Wet van Louis Prompers

We zijn er inmiddels aan gewend, we kijken er nog nauwelijk van op. Elk groot infrastructureel project in Nederland lijdt aan vertraging of aan een aanzienlijke overschrijding van het budget. We halen er de schouders over op, een parlementaire commissie zal het wel weer eens allemaal uitzoeken en opschrijven. En we geloven nauwelijks dat de zaken daarna echt veranderen.

Onlangs was ik met een groep te gast bij de projectorganisatie voor de aanleg van de tunnel onder de A2 bij Maastricht. Als we de directeur van deze organisatie, de heer Louis Prompers, mogen geloven en als de voortekenen niet bedriegen, maakt dit project grote kans om binnen de randvoorwaarden van tijd en geld te worden opgeleverd.

 

 

Dat zou voorwaar een prestatie van formaat zijn. Want we hebben het hier toch niet over een kinderachtig project. Een tunnel met een lengte van 2,3 kilometer, met vier tunnelbuizen op elkaar gestapeld, twee boven en twee onder, met elk twee rijstroken. Sterker, samen met de verbreding van de A1 bij Muiden is dit het meest complexe project van ons land.

 

 

Hoe complexer het project, hoe eenvoudiger het recept van Prompers. Hij heeft slechts twee lessen. Eén: investeer in de relaties tussen de sleutelpersonen. De beste man deed dat door vertegenwoordigers van de vier toezichthoudende partijen in zijn organisatie (de gemeenten Maastricht en Meerssen, de provincie Limburg en Rijkswaterstaat) in een te kleine kantine bij elkaar te zetten. Ze konden elkaar niet ontwijken, er was geen ontsnappen aan, ze moesten met elkaar praten. En twee: zorg ervoor dat die Limburgers geen minderwaardigheidscomplex koesteren jegens de Randstad. Daar is volgens Prompers geen enkele aanleiding voor. Géén steriel pessimisme, noemde hij dat.

 

De tunnel is inmiddels gereed, maar nog niet in gebruik. We zullen de ontwikkelingen gedurende het laatste jaar dus moeten afwachten. Een kritische houding is zoals bij elk project gewenst, want ook bij Louis is er wel eens wat aan de hand (zie: http://www.a2maastricht.nl/nl/themas/inzet-buitenlandse-werknemers.aspx). Maar als de voortekenen niet bedriegen, zou de Wet van Prompers wel eens opgeld kunnen gaan doen.

Niet geld en techniek, maar sociale relaties en voldoende zelfrespect zijn doorslaggevend voor het slagen van een complex project.

Iedereen die wel eens een project leidt, zou deze wet ter harte moeten nemen.

Limburgers. En niet te vergeten: niet-Limburgers.

 

Paul Strijp, 21 december 2015

 

 

 



Goya biedt troost met bloeddorstige Saturnus

Elke vader kent dat wel. Dat knagende gevoel: ben ik wel een goede vader? Doe ik het wel goed? Geef ik mijn kinderen niet te veel ruimte? Of ben ik juist te streng? De permanente onzekerheid die vaderschap heet.

Er hangen duizenden schilderijen en prenten. En zoals de meeste bezoekers van het Rijksmuseum komen voor de Nachtwacht, zo komen ze hier voor de Meninas van Velasquez. In het Prado in Madrid. En toch sprong dat doek er voor mij juist niet uit. Neen, dat deed de Saturnus eet zijn zoon van Goya. Eén van zijn zogeheten zwarte schilderijen. Een hartverscheurend tafereel. In essentie een tafereel over de onzekerheid van het vaderschap.



Saturnus, een telg van het godengeslacht der Titanen die de geslachtsdelen van zijn vader had afgehakt, had de gewoonte om zijn eigen kinderen direct na de geboorte op te eten. Er was hem namelijk voorspeld dat Juno, Pluto en Neptunus hem van de troon zouden stoten. Daar had Saturnus weinig trek in. Maar bij de geboorte van Jupiter kon de moeder het niet langer aanzien. Zij wikkelde een steen in een doek en gaf die aan Saturnus als ware het zijn zoon. Ondertussen voedde zij Jupiter in het geheim op. Toen die op leeftijd was, stootte hij zijn vader van de troon, dwong hem zijn kinderen uit te braken en verbande hem naar de onderwereld, de Tartarus.

Zo bloeddorstig als in deze klassieke mythe wordt de vaderlijke onzekerheid tegenwoordig niet meer beslecht. Daar prijs ik mij gelukkig mee. Goya, van wie bekend was dat hij aan depressies leed, zal er toch ook niet bepaald van opgeknapt zijn.

Het schilderij biedt mij troost, de worstelingen rondom het vaderschap zijn van alle tijden.


Paul Strijp, 21 december 2015

Bron: http://orpheuskijktom.com/2012/03/01/antieke-horror/

Damiaan Denys, blijf in de collegezaal!

Als ik naar een theater ga, wil ik geraakt worden. Geraakt door de emotie van het toneel, dans of opera. Als ik een goed wetenschappelijk betoog wil horen, kies ik voor een debatcentrum of een collegezaal. Een wetenschappelijk betoog in een theater leidt tot vervreemding. Die was gisteravond goed voelbaar tijdens de voorstelling De wolf en de goudvis van Damiaan Denys in de Griffioen in Amstelveen.

De boodschap van Denys was: angst is niet nodig. Immers, allerhande wetenschappelijk onderzoek toont aan dat we in onze westerse wereld vooral bang zijn voor potentiële risico's. De kans dat we werkelijk het slachtoffer worden van verkeerde voeding, een overstroming als gevolg van de klimaatverandering, ziekten, terrorisme of misbruik van technologie is te verwaarlozen. Kortom, beste mensen: zet uw angsten opzij!

Dat moge allemaal zo zijn, in een theater wil ik die boodschap niet horen. In een theater wil ik de angst juist voelen, hoe irrationeel ook. Weg met de rationeel onderbouwde redenering! De emotie was gisteren slechts heel even voelbaar en dat was dan ook meteen het hoogtepunt van de voorstelling.

Denys vertelde over een vlucht met een luchtballon op grote hoogte. Dan voel je de angst voor de vrijheid. De vrijheid dat je door te springen de mogelijkheid hebt om een einde aan je leven te maken. Dat fragment was duizelingwekkend en deed aan het werk van de Deense filosoof Kierkegaard denken.

Mijnheer Denys, zoek een natuurlijke omgeving voor uw professorale kracht! U heeft een gezaghebbend betoog, maar dat komt in een theater toch maar moeizaam tot zijn recht. En laat dat dansje in de collegezaal dan ook achterwege.

Paul Strijp, 29 november 2015



De angst voor de kalasjnikov verdampt

Mijn hart versnelde. In het gangpad van de trein kwam een niet-westerse jongen naast me zitten. Heel dicht naast me. Na de aanslagen in Parijs regeert de angst in Europa. Die angst heeft ook mij in zijn greep. Zeker als dagelijks treinreiziger. Toch besloot ik te blijven zitten.

"Bent u een zakenman?", vroeg hij plots aan me. "Neen", antwoordde ik afgemeten. Korte pauze. "Heeft u dan wel een snelle auto?", klonk het even later. In iets uitgebreidere bewoordingen liet ik hem weten dat ik wel een auto had, maar geen snelle. Hij had die wel. In Marokko. Daar had je geen verzekering nodig, betaalde je geen belasting en kon je dus lekker scheuren. Om vervolgens te bekennen dat hij twee jaar vastgezeten had. Voor handel in verdovende middelen.

"Je kunt beter in Nederland zitten dan in België. Belgie is een kut land". Ik vroeg hem waarom Belgie een kut land is. "Als je geld hebt, word je in de gevangenis goed behandeld. Heb je dat niet, dan ga je met zijn drieën in een cel". Vloeiend maakte hij de overgang naar het geloof. "Je moet mensen vrij laten in de keuze voor hun religie. Als ik later kinderen heb, zal ik tegen hen zeggen: zoek zelf maar uit welk geloof het best bij je past".

Ik voelde hoe mijn angst langzaam verdampte. Hoe ik langzaam sympathie voor hem kreeg. Bij het verlaten van de trein schudde ik hem de hand.


Paul Strijp, 28 november 2015

Genieten van Martin Bril, boven de urinoir

Het plassen kon mij niet lang genoeg duren. Ik hing boven de urinoir en genoot. Genoot van het gedicht van Martin Bril. Aan de muur van het herentoilet in een conferentieoord ergens in het oosten van het land.


Kunst

Wat we willen
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid

Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel

De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe.

 

 

 

 

En op hetzelfde moment dwaalden mijn gedachten in de richting van Siddharta, de klassieker van de Duitse schrijver Herman Hesse.
 

 

 

"Wanneer iemand zoekt", zei Siddharta, "dan kan het licht gebeuren dat hij alleen oog heeft voor hetgeen hij zoekt, dat hij zichzelf niet toestaat om iets te vinden, verblind is omdat hij alleen maar aan datgene denkt waarnaar hij op zoek is, omdat hij een omschreven doel heeft, en van dat doel bezeten is.

 

Zoeken betekent: een doel hebben. Vinden daarentegen: vrij zijn, open staan, geen doel hebben. U eerwaarde, bent misschien inderdaad een zoeker, want terwijl u uw doel nastreeft, ziet u veel over het hoofd, van wat zich dicht onder uw ogen ophoudt."


Of het gedicht van Bril dus helemaal origineel is, betwijfelde ik. Oordeelt u zelf!

Maar ach, wat doet het er ook toe? Het plassen kon mij niet lang genoeg duren.


Paul Strijp, 22 november 2015

 

 

 



Felix Nussbaum, de beklemming en het gebak in Osnabrück

Geert Mak noemde hem de schilderende Anne Frank. En vroeg zich af waarom er geen lange rijen met wachtende bezoekers staan voor het aan hem gewijde museum in Osnabrück. Neen, die rijen zijn er dus niet.

Wel permanente achtergrondgeluiden van een trein naar Auschwitz. In een beklemmend gebouw van de joodse architect Daniel Libeskind. Met grote zalen met indringende schilderijen. Daarin is de angst en de wanhoop te lezen van de mensen die de verschrikkingen van nazi-Duitsland aan den lijve ondergingen. Zoals Anne Frank die angst en wanhoop beschreef, zo liet hij die met zijn penseel zien.

Felix Nussbaum. Een joodse schilder die zijn hele leven lang op de vlucht was. Een marginaal bestaan als kunstenaar leidde en eerst decennia na zijn dood in Auschwitz, artistieke erkenning kreeg. 

Nussbaum was geen blijmoedige man. Ook het aan hem gewijde museum laat je eerder de duistere dan de lichte kanten van het bestaan voelen. Gelukkig kun je in Osnabrück verrukkelijk gebak eten. Dat biedt het noodzakelijke tegenwicht.

Ga naar Osnabrück! Ga naar de Lotterstrasse 2!

Paul Strijp, 14 november 2015