Dieren horen niet meer bij het meubilair

Er hangt iets in de lucht. Rechten voor de natuur. En niet alleen dat, zelfs rechtsgelijkheid voor de natuur. Zie het onderstaande boek en podcast. 

https://isvw.nl/shop/rechtsgelijkheid-natuur/ 

en 

https://decorrespondent.nl/12290/onze-planeet-leefbaar-houden-geef-bossen-en-rivieren-rechten/34420984788850-5c33e912

Ook de Volkskrant berichtte onlangs dat sommige volkeren een rechtspersoon willen maken van bedreigde natuur zoals rivieren en bossen. 

https://www.volkskrant.nl/wetenschap/de-roep-klinkt-steeds-luider-wil-je-de-natuur-echt-beschermen-geef-haar-dan-rechten~b6fe40e88/

Ik vond het allemaal mooi. Maar vroeg me af: zou het allemaal echt? Tot ik iemand bij ons in de buurt sprak. Net begonnen als vrijwilliger op de dierenambulance. Hij vertelde mij dat dieren vroeger dezelfde rechten hadden als de inboedel. Bij een ontruiming door een deurwaarder ging de hond met het meubilair de straat op. Niemand die zich daarover bekommerde. Dat kan tegenwoordig niet meer. Wetgeving van een aantal jaren geleden steekt daar een stokje voor.

Op sommige punten gaat het de goede kant op met onze beschaving.

Paul Strijp, 3 mei 2021

Geen bourgondisch leven in Noord-Groningen

Zij woont hier al 27 jaar. Op het platteland van Noord-Groningen. In een boerderij ergens tussen Pieterburen en Eenrum. Het leven bevalt haar. De uitgestrektheid, de wind, de zuiverheid. Elke dag wandelen met de hond. Die hoeft ze niet eens aan te lijnen, niet nodig hier. Een gezonde leefomgeving, sommige mensen worden wel 100.

Als buitenstaander -zij komt oorspronkelijk uit Noord-Limburg- is zij  nooit opgenomen in de gemeenschap. Daarvoor zijn Groningers te gesloten. Dan zou ze het dialect moeten gaan spreken. En dat weigert ze. De banden in die gemeenschap zijn sterk. Met haar man woont zij schuin tegenover haar schoonouders. Hij trekt veel naar hen. Voor haar is het lastig om daartussen te komen. Dat lukt gewoon niet.

Groningers leven sober en karig. Restaurants zijn er bijna niet. Hier geen bourgondisch leven zoals in Limburg. Geen pizzeria’s, geen gezellige eetcafé's. Om over sushi nog maar te zwijgen. 

De boeren telen aardappelen, suikerbieten, graan en maïs. Dat is het wel zo'n beetje. En thuis eten ze aardappelen. Alléén aardappelen van deze regio. Geen andere. Met gesmolten boter en stroop erover heen.

Als ze 's avonds dan boven haar bord aardappelen met gesmolten boter en stroop zit. Dan. Dan mist ze Limburg.

Paul Strijp, 2 mei 2021

Zinnen als zweepslagen

Het voelde als een kind dat de service bij volleybal maar niet onder de knie krijgt. Een klassiek voorbeeld uit de lichamelijke opvoeding. Bij het serveren belandt de bal alsmaar in het net. Tot de gymleraar het kind apart neemt. En deze extra aandacht effect sorteert. Iets te veel effect sorteert. Want de bal gaat nu niet alleen over het net maar raakt telkens het plafond. Een vorm van overcompensatie.

Zo voelde het dus. Op mijn werk circuleerde een taalprogramma. Begrijpelijk schrijven. De belangrijkste aanwijzing: maak korte zinnen. Niet langer dan veertien woorden. Zo gezegd, zo gedaan. Het programma beviel mij zo goed dat ik het geleerde ook buiten mijn werk toepaste. Bij het schrijven van een boek over voetbal bijvoorbeeld. De eerste concepten daarvan legde ik samen met twee coauteurs voor aan een professioneel journalist.

"Wel erg staccato allemaal. Zinnen als zweepslagen" luidde zijn oordeel. Alsof ik de plafond van een sporthal zag.

Paul Strijp, 30 april 2021

 

De kapper weigert fooi

 

Rustig en ingetogen doet hij zijn werk. Af en toe stelt hij een vraag. Waar je woont, waar je werkt. Typische kappersvragen, zou je zeggen. Maar zijn reactie verraadt een zekere diepgang. Wijsheid zelfs. Als Bosnische vluchteling weet hij wat er in de wereld te koop is. Hij heeft de ellende onder ogen gezien. En laat zijn klanten weten dat Nederland een paradijs is. Zonder daarbij belerend te worden.

Ik vertel hem dat ik de laatste keer verknipt ben. Maar niet door hem. Door een andere kapper ergens op de Veluwe. Een jongeman die in tien minuten klaar met mij was. "Ja, de meeste kappers zijn niet zo geïnteresseerd in de vraag of hun klanten tevreden zijn", mompelt hij bijna onverstaanbaar. Ik informeer ook naar zijn welzijn. Of de corona-crisis hem flink geraakt heeft. Jazeker, de tweede lockdown vanaf december heeft er wel in gehakt. Om dan te zwijgen. De man klaagt verder niet.

Bij het afrekenen voel ik een behoefte om hem een flinke fooi geven. Hij weigert beleefd. Het is goed zo. Ik hoef hem niet te compenseren voor het broddelwerk dat een ander mij heeft aangedaan. Dat is wat hij uitstraalt. Non-verbaal.

Paul Strijp, 24 april 2021

De onzichtbare achtbaan van de diender

We liepen hem tegen het lijf tijdens een wandeling door het Amsterdamse Betondorp. Een toevallige ontmoeting zogezegd. Hij oogde fit en energiek. Maar al gauw deelde hij zijn geestelijke uitputting met ons. Die vond zijn oorsprong in zijn werkzame leven. Een leven dat inmiddels achter hem lag. Want als politieman was hij afgekeurd. Ongevraagd begon hij te vertellen.

"Politieman is de mooiste baan van de wereld. Maar elke diender eindigt met een stresssyndroom. Geloof me: echt elke diender. Ik dus ook. Er zijn er maar weinig die ongeschonden hun pensioen halen. Twee jaar geleden heb ik een zelfmoordpoging gedaan. Die mislukte. Ik had het geweld dat ik in al die jaren voor mijn kiezen heb gekregen, niet verwerkt. Dat kwam er allemaal uit. De aanleiding was de geboorte van mijn kleinzoon. In hem zag ik het geweld van deze wereld weerspiegeld. Toen ben ik ingestort."

Het was overigens niet alleen het geweld dat hem de das om deed.

"Ook het verdriet waar je als politieman mee te maken krijgt. Zoals het verdriet van die vrouw in Diemen. Op één dag verliest ze 's ochtends haar kind en 's middags haar man. Beide gebeurtenissen stonden los van elkaar. Maar het gebeurt. "

Hij liet zich nu in een kliniek behandelen. 

"En toch is politieman de mooiste baan van de wereld. Ik had dit nooit willen missen. Al deze ervaringen zijn zo verrijkend voor mij geweest."

Vriendelijk groetend nam hij afscheid. Een willekeurige voorbijganger zou geen idee hebben van de geestelijke en emotionele achtbaan die deze man heeft afgelegd.

 

Paul Strijp, 24 april 2021

De meerval redt de schoonheid van Nederland-onder-water

Het zou er wel minder mooi zijn dan op de Antillen, vroeg ik lachend. Aan twee duikers bij een meer aan de rand van Amsterdam. "Dat klopt, mijnheer" antwoordden zij. "Onder water is Nederland grijs en groen. Niets te beleven. Niet te vergelijken met wat je in subtropische landen ziet."

Het was niet bepaald behaaglijk, zo begin maart. Dus vroeg ik mij af: wat bezielt een mens dan om hier en nu te gaan duiken? "Mijnheer, wij komen voor de meerval. Die heb je hier in Amsterdam. Maar nog veel meer in Hoofddorp. De meerval heeft een kop zo groot als die van de mens. Misschien zelfs nog wel wat groter. Zo mooi." Zijn gezicht straalde.

Hoe een vissoort de schoonheid van Nederland-onder-water redt.

Paul Strijp, 7 maart 2021

Oneffenheid in het vaccinatieprogramma

Het moet gezegd: ik was onder de indruk. Van het gemak en de soepelheid waarmee de vaccinatie van onze oudjes verliep. Goed geregeld allemaal. Uitstekend logistiek proces. Maar wat nog belangrijker was: het personeel was allervriendelijkst. De menselijke maat was dit keer ruim voorhanden. Wat leven we toch in een rijk en welvarend land, dacht ik nog. We zijn dan niet de snelste in Europa met dat vaccineren, maar eigenlijk hebben we toch niets te klagen? Dacht ik nog.

Terug op de galerij van de flat van mijn moeder spraken we een buurvrouw. Het lieve mensje had de gezegende leeftijd van 94 jaar. Ook zij had zich laten vaccineren. Een tweede prik zou over een paar weken volgen. Helaas kon dat niet in haar woonplaats Maastricht. Maar niet getreurd, de menselijke maat bood wederom uitkomst. Mevrouw kon in Schiedam terecht voor het spuitje. Voor de lezers die topografisch wat minder onderlegd zijn: dat is een afstand van 213 kilometer.

Er kan wel eens een oneffenheid in een programma sluipen.

Paul Strijp, 14 februari 2021