Jongeren gaan voor de fooi

Dat was lachen, daar zat de bedrijfsleider van de plaatselijke Jumbo zelf achter de kassa. Zo te zien had hij er nog plezier in ook. Desgevraagd liet hij weten dat volgende week iedereen weer van vakantie terug zou zijn. 'Dan red ik het wel met mijn personeel, maar het is net aan'.

Om vervolgens een uiteenzetting te geven over de personeelstekorten. Die zijn ontstaan tijdens corona, daarvóór bestond dat probleem niet. En nu, een paar jaar na corona, werken jongeren massaal in en voor de horeca. Vooral in het thuisbezorgen van maaltijden. Want dan krijgen ze fooi. Ik grapte nog dat wij als klanten hem nu zeker fooi moeten geven. Of dat zijn boodschap was? Daar kon hij hartelijk om lachen.

En op kantoor checkte ik nog even bij een aantal collega's met kinderen in de leeftijd-voor-bijbaantjes-als-thuisbezorgers, of zij dit verhaal herkenden. Nou, dat deden ze. Van hun kinderen hoorden ze maar al te vaak dat je wel een echte loser bent als je nog achter een kassa bij de supermarkt gaat zitten. Die fooien, die maken zo'n groot verschil.

Zo eenvoudig kan het leven zijn. Jongeren hebben kennelijk minder moeite met het door algoritmen opgezweepte verdienmodel van maaltijdbezorgers. Dat zal de bedrijfsleider van de Jumbo ook vast weten.

Zo lang hij de salarissen niet kan of wil verhogen, is het te hopen dat hij er als tijdelijk kassamedewerker plezier in blijft behouden.

Paul Strijp, 30 december 2024

De jonge generatie belt, mailt en appt niet meer

Werken met de jonge generatie. Met medewerkers die net zo goed je kinderen hadden kunnen zijn. Sinds enige tijd valt dat voorrecht mij ten deel.

Voorrecht, omdat je zo af en toe de vervreemding tussen de generaties mag voelen. Bijvoorbeeld als je één van die medewerkers belt en een voicemail inspreekt. Om vervolgens de hele dag op een telefonische reactie te wachten. Die niet komt. En om aan het einde van de dag, als je de betreffende collega heel voorzichtig vraagt of ze de voicemail van vandaag misschien al heeft afgeluisterd, een even vervreemdende blik te ontvangen. Zij ervaart de afstand tussen de generaties net zo sterk als jij, geen misverstand daarover.

Voicemail? Ja, wel eens van gehoord. Maar de telefoon, die wordt al lang niet meer gebruikt. Sterker, die wordt 's ochtends niet eens 'aan' gezet. Die krijgt, ook al is hij dan afkomstig van de werkgever, een warme plaats onderin de tas. Zelfde verhaal voor de mail en de app. Hopeloos verouderd.

Wat dan wel? De chat-functie van het Microsoft-programma Teams, dat is de nieuwe levensader van de jonge generatie. Als je daar een berichtje plaatst, heb je binnen drie seconden een reactie. Zeker weten!

Zo lang als het duurt natuurlijk, volgende week kan de chat van Teams alweer het loodje hebben gelegd.

Paul Strijp, 30 december 2024

Pa Sem mag niet vergeten worden

De plek is gewijd en sereen. Dwingt meteen respect en stilte af. Hier vond dat vreselijke vliegtuigongeval plaats, op 4 oktober 1992. Een paar minuten vóór half zeven in de avond. Op de flats Groeneveen en Kruitberg in de Bijlmer in Amsterdam. Typisch zo'n gebeurtenis waarover je jaren later aan anderen vraagt: Waar was jij toen...?

Hier, rondom de boom die alles zag, staan diverse gedenktekens. 

Er is ook een informatiebord. Feitelijk en neutraal. En daarop staat rechtsonder een aantal regels over de Pa Sem Brug.

'Willem Symor, alias Pa Sem, was in de nadagen van de Bijlmerramp een beroemdheid: de 'held van de Bijlmer'. Hij waagde zijn leven door terug in de vlammenzee van Groeneveen in te rennen om een kind te redden, dat achtergebleven was in zijn café, 'het Groentje'.

Pa Sem mag niet vergeten worden.

Paul Strijp, 30 december 2024

 

Dankbaarheid op het toilet van het station

Ze had altijd in de horeca gewerkt, in de spoelkeuken. Daar wilden ze haar wel opleiden tot kok, maar dat bleek fysiek te zwaar. Zo kwam ze als schoonmaakster van toiletten op een station terecht. En dat beviel haar uitstekend.

Het enige waar ze maar moeilijk tegen kan, zijn de irritaties en de protesten van de toiletbezoekers. Tijdens het inchecken bij de poortjes bijvoorbeeld. Dan denken ze dat ze meerdere malen hebben betaald voor één toiletbezoek. Dat is niet het geval. Voor die reacties is ze erg gevoelig, maar dat gaat wel steeds beter.

Ze toont zich dankbaar met dit werk, heeft het erg naar haar zin. Ook geniet ze van het zachte weer vandaag. Niet meer zo koud als de laatste tijd.

Bij mijn vertrek stopte ze mij nog wat tegoedbonnetjes toe. Voor een korting op patatjes of de koffie.

Paul Strijp, 30 december 2025

De wereld van de snoekbaars

Een warme zaterdagmiddag in oktober. Daar zat hij, een jongen tussen -ik schat- de 30 en de 40, aan de rand van het Amsterdam-Rijn-kanaal. Vriendelijke uitstraling.

Hij vist altijd in zijn eentje, zo wist hij me te vertellen. Per keer vangt hij er drie tot vijf. Snoekbaars. Twee van die vijf houdt hij zelf, de rest gaat terug. 'Die twee eet ik lekker op, bewerk ik thuis met knoflook, peper en zout.' Het was gunstig weer vandaag, veel zon, zo liet hij mij nog weten. Ik groette hem en vervolgde mijn wandeling met de hond.

Na een uur was ik bij hem terug. De vangst viel wat tegen, slechts één snoekbaars in het net. Hij legde de spelregels uit. 'De kleintjes moet je terugzetten, de grote ook want die kunnen nog paren.' En aan die regels, daar kun je je maar beter aan houden. 'De gemeente handhaaft met een dienst waar veel vrijwilligers werken. Die mensen willen nog iets te doen hebben na hun pensioen. Ze houden je in de gaten. Vanaf de brug met verrekijkers, van achter als ze met scooters aankomen of met bootjes vanaf het water.'

Straks komt zijn moeder, die vist tot acht uur vanavond met hem mee. Tot de zon helemaal verdwenen is.

Paul Strijp, 21 oktober 2024

De liefde van Sjaak voor de Nees

 

(foto NRC Handelsblad, 8 oktober 2024)

Wat feitelijk gebeurd was, dat kon helemaal niet. Immers, ze zouden  over een week nog bij Guus gaan eten. Hadden ze afgesproken. Bij Guus Hiddink dus, samen met Willem van Hanegem, hijzelf en Johan Neeskens. En nu was die laatste overleden. Sjaak Swart kon het maar niet geloven. Sterker, hij was er helemaal stuk van.

Dat was ook helemaal niet zo wonderlijk. Immers, in zijn tijd bij Ajax heeft Neeskens twee jaar bij Swart en zijn vrouw in huis gewoond.

'Johan woonde bij zijn ouders. Daar was het wat onrustig en sliep hij slecht. Niet ideaal, want hij moest op zondag wedstrijden spelen. Toen hij een keer ontspannen bij mij op de bank zat op een zaterdag, is hij blijven slapen. Zo is het begonnen en dat hielden we er in. Ergens een wedstrijd kijken, lekker eten en dan 's avonds in onze badjassen languit op de bank tv kijken en lullen over wedstrijden. Niet alleen voetbal, hoor, we keken allerlei sporten. Johan kon ook heel goed honkballen.'

Vroeger bij Ajax op het veld vertrouwden ze elkaar blindelings. Hadden aan een half woord genoeg. Neeskens ging voorop in de strijd. En ook nu trapten ze nog regelmatig een balletje bij de Amsterdamse amateurclub Zeeburgia. Ook daar was Guus van de partij.

'Wat gaat u het meest aan hem missen? Onze belletjes. De liefde voor elkaar. De ontspannen manier waarop we met elkaar omgingen. Hij was echt een topjongen.'

Maar naar zijn uitvaart gaat Swart waarschijnlijk niet. Helemaal naar Zwitserland, dat kan niet. Vliegangst. 

Over kameraadschap en vertrouwen, liefde, ongeloof, doods- en andere angsten, kwetsbaarheid. Zelden een interview gelezen waarin een topvoetballer zo veel van zichzelf laat zien.

Ontroerend!

Paul Strijp, 17 oktober 2024

(Bron: NRC Handelsblad, 8 oktober 2024)

Hoe Heerlen de problemen van de Vietnam-veteranen met zich meesleept

Nauwelijks private investeerders, veel leegstand, in de openbare ruimte veel rokende en mensen met overgewicht. Het beeld van en in de stad Heerlen wordt er niet bepaald vrolijker op.

Maar dan is daar het station, onderdeel van het nieuwbouwproject Maankwartier. Een prestigeproject van de Socialistische Partij (SP), bedoeld als symbool van vernieuwing en ambitie voor de toekomst van Heerlen. 

En het moet gezegd, de ruimte voor het station oogt fris, schoon en open. Met een toegangsweg naar Heerlen-Noord, één van de grootste probleemgebieden van het land. De verbinding naar die weg wordt echter geblokkeerd. Door drugsverslaafden.

Hun aanwezigheid houdt verband met de sluiting van de mijnen in de jaren zestig en zeventig en de komst van een Amerikaanse militaire basis naar het nabijgelegen Brunssum. Onder de soldaten bevonden zich veel zogeheten Vietnam-veteranen. Mannen die tijdens hun diensttijd in Vietnam een drugsverslaving hadden ontwikkeld, met name aan heroïne. Om te ontsnappen aan de zinloosheid van de oorlog en aan het gebrek aan steun van het thuisfront. Deze verslaving namen ze mee tijdens hun verhuizing naar Europa. Drugs werd daardoor makkelijk verkrijgbaar voor de inwoners van Heerlen.

Hoe Heerlen het verleden waar het zelf geen deel van uitmaakte, met zich meesleept. En daar nog steeds onder gebukt gaat.

Paul Strijp, 15 oktober 2024