De wreedheid van de digitale liefde

Het klikte. Het klikte ontegenzeggelijk. Jawel, de liefde kan ook digitaal ontluiken. Tijdens diverse online sessies van een leergang begon er iets te broeien. Dat moest dan toch maar eens tot een fysieke ontmoeting leiden. Ze konden beiden niet wachten. En toen toonde de digitale liefde zich van haar wrede kant. Niks stevige vent. In plaats daarvan een jochie met een linnen tasje. En die stem. Die klonk ook anders, minder mannelijk. De liefde was in één keer over en uit. "Ik kan me wel voorstellen dat we goede vrienden worden", zo eindigde de ontmoeting.

Paul Strijp, 11 augustus 2020

Het nuchtere KWW van de Tukkers

Toegegeven, beide mannen waren waarschijnlijk redelijk bemiddeld. Het leek erop dat eerdere zakelijke avonturen hen geen windeieren hadden gelegd. Ze stonden er opvallend relaxed bij. Als ze door de coronacrisis over de kop zouden gaan, betekende dat waarschijnlijk nog geen bankroet. Maar dan nog.

Op zomervakantie in Twente spraken we de afgelopen week -los van elkaar- met twee ondernemers. Eén had een recreatieonderneming, de ander een hotel. De overeenkomsten sprongen in het oog. Zoals gezegd, beiden oogden relaxed. Maar toonden zich ook buitengewoon toegankelijk. Alle tijd voor een uitgebreid praatje, dat zie ik in de Randstad toch nog niet zo snel gebeuren. De hoteleigenaar gaf nog de mooiste samenvatting.

"Als ik over de kop ga, dan heb ik pech gehad. Maar daar komen we ook wel weer overheen. Het enige waar ik niet overheen zou komen is als de politie aanbelt met de mededeling dat iets met mijn kinderen is gebeurd. Maar voor het overige zeggen Tukkers altijd: KWW. 'Kieke wat weurt'. Kijken wat het wordt, rustig afwachten wat er gebeuren gaat."

Paul Strijp, 13 juli 2020

Piet Mondriaan hield wel van het goede leven

"Uw woord is de waarheid"

Aldus luidt de titel van een schilderij dat Piet Mondriaan met zijn vader maakte. De overvloedige christelijke symboliek verraadt de religieuze opvoeding die Piet genoot. Te bewonderen in Villa Mondriaan aan de Zonnebrink in Winterswijk (https://villamondriaan.nl/)

De tentoonstelling laat de schilderwerken van de jonge Piet zien. En aan de hand van filmmateriaal zijn verdere ontwikkeling tot groot kunstenaar en vertegenwoordiger van De Stijl. Piet heeft in zijn latere leven de religieuze opvoeding verre van zich gegooid, zo veel wordt wel duidelijk. Heeft de hele wereld gezien: Laren, Domburg, Amsterdam, Parijs en New York. Had een goed gevuld adressenboekje waarin kunstenaars zoals Chagall en Matisse niet ontbraken. En hield van dansen en jazz, vooral in Parijs. Bij dat alles stel je je als bezoeker van de tentoonstelling onvermijdelijk de vraag: hoe zat het met de liefde bij Piet? Daar wordt een enkele opmerking aan gewijd. Piet hield er niet van om zich te binden. Piet gaf de voorkeur aan vriendinnen. Hij heeft er wel 52 gehad, van zijn vriendinnen is zelfs een kwartetspel gemaakt.

Uw woord is de waarheid. Piet hield er een ruime interpretatie van de waarheid op na en moet van het goede leven hebben gehouden, dat kan niet anders.

Paul Strijp, 4 juli 2020

Na corona gaat het even niet meer om de klant in de horeca

Ze hadden het hoofd maar net boven water kunnen houden, vertelde hij. Een jonge en sympathieke ondernemer met een leuk restaurant aan de rand van het centrum van Maastricht. Maar een tweede golf van het corona-virus zou hij onmogelijk overleven. Net zo min als 80% van alle horeca-ondernemers in Nederland, voegde hij er in een bijzin aan toe. Wat hij maar wilde zeggen: hij deed het heus niet slechter dan de rest van de branche. Dat we dat maar even wisten.

Wij bestelden vervolgens een kopje koffie. Hmmmmm, hij had er duidelijk op gerekend dat wij waren aangeschoven voor een complete maaltijd. Je hoorde hem even slikken. Hij had moeite om de klant, wij dus, centraal te stellen. "Alle kleine beetjes helpen", verzuchtte hij.

Paul Strijp, 20 juni 2020

Gedachten tijdens een pandemie (4): herrie in de buurt

Je weet dat de vraag ooit gaat komen. "Opa, vertel eens. Hoe zag het leven van de gewone mensen eruit tijdens de coronacrisis?" En ik weet ook wat mijn antwoord dan zal zijn. Dat zal niet gaan over de angstaanjagende beelden van de intensive care in Italië waarnaar half Nederland 's avonds keek. Dat zal evenmin gaan over de doodstille straten in Amsterdam, de lege en verlaten Dam. En ook niet over de vliegtuigen die aan de grond bleven.


Neen, ik kan er niets aan doen. Maar mijn antwoord zal over iets anders gaan. Iedereen was druk in zijn of haar eigen, kleine universum. Met schuren, spuiten of schaven. In elk geval met iets wat vreselijke herrie maakte. Op het moment dat ik dacht 'nu is alles in deze buurt geschuurd, gespoten of geschaafd' werd ik wreed met het tegendeel geconfronteerd. Alles in de buurt bleek voor een tweede en zelfs volgende ronde schuren, spuiten of schaven in aanmerking te komen. De vliegtuigen bleven aan de grond, maar de herrie was er niet minder om.


De crisis doet ook een beroep op ons aller tolerantie.


Paul Strijp, 1 juni 2020

Gedachten tijdens een pandemie (3): een niet-vitale functie in een niet-vitaal beroep

Dat was even schrikken, zo vlak na het uitbreken van de coronacrisis. Er bestaan kennelijk cruciale en niet-cruciale beroepen. Een onderscheid waaraan ook rechten konden worden ontleend. Het recht bijvoorbeeld om van noodopvang gebruik te maken. De rijksoverheid wijdde er een bericht aan.


https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/coronavirus-covid-19/ouders-scholieren-en-studenten-kinderopvang-en-onderwijs/noodopvang-cruciale-beroepen-en-vitale-processen/cruciale-beroepsgroepen


Iedereen in een niet-vitaal beroep zal even hebben moeten slikken. En zal een onvermijdelijk gevoel van absolute maatschappelijke overbodigheid hebben moeten wegdrukken. Maar het kan nog erger. Als het je dan gelukt is om je tot dat gevoel van overbodigheid te verhouden, komt de volgende boodschap. In een niet-vitaal beroep kun je ook nog eens een niet-vitale functie uitoefenen. Die boodschap is verpakt in de formulering dat deze collega's voorlopig echt niet op kantoor hoeven komen. Fijn blijven thuiswerken.


Een niet-vitale functie in een niet-vitaal beroep, erger kan bijna niet. De crisis slaat ook fijntjes en subtiel toe.


Paul Strijp, 1 juni 2020

Gedachten tijdens een pandemie (2): tussen heilzaam en schraal

Een weldadige, heilzame rust viel over ons land. De samenleving kwam tot stilstand. En we voelden dat het goed was. Vertraging, 's avonds ook eens gewoon thuis blijven, blauwe luchten. Misschien wel een beetje zoals God het leven ooit bedoeld heeft. Op hetzelfde moment was de samenleving schraal. Atomair. In de lege winkelcentra las je de spanning van de gezichten van die paar bezoekers af. Ieder voor zichzelf op zoek naar de noodzakelijke levensmiddelen, ieder bevreesd voor de besmetting. Zelfs het oogcontact leek te verdwijnen.


Ik neem afscheid van mijn moeder die mijn vader in het verpleeghuis al weken niet mag bezoeken. Een afscheid op anderhalve meter. Zonder knuffel. Ja, de samenleving was ook schraal.


Paul Strijp, 1 juni 2020