In Slotermeer worden geen Cruijffies meer geboren

Van de grote voetballers van onze aarde is bekend dat zij het spelletje op straat leerden. Tussen de bumpers van twee naast elkaar geparkeerde auto's bijvoorbeeld. Die bumpers zijn dan de doelpalen. Voor buurtbewoners brengt dit weleens overlast met zich mee. Zoals deuken in de auto.

Bewoners moeten zich deze overlast laten welgevallen. Dat is hun prijs, hun offer, hun bijdrage aan de successen van het nationale elftal vele jaren later als deze schoffies volwassen spelers zijn. Deze bijdrage is vele malen waardevoller dan hetgeen een bondscoach later nog kan beïnvloeden. Eigenlijk zou de wet moeten voorschrijven dat elke burger deze overlast verplicht moet tolereren.

Het valt dan ook te betreuren dat kleine straatjongens in Slotermeer in Amsterdam uit de straat verbannen worden. Zij mogen hun traptechniek niet verder verfijnen tegen de blinde gevel van een woonhuis. Waarschijnlijk te veel overlast voor de bewoners.

In Slotermeer worden geen Cruijffies meer geboren.

Paul Strijp, 23 oktober 2018



We hebben allemaal boter op ons hoofd als het gaat om de benarde positie van politieagenten, onderwijzers en verpleegkundigen

Werkdruk door personeelstekort. Onvoldoende waardering, onder meer door achterblijvende salarissen. Niet meer aan het echte werk toekomen door een doorgeslagen bureaucratie. En last but not least: veel agressie van burgers.

Praat met een willekeurige politieagent, onderwijzer of verpleegkundige over zijn werk en de kans is groot dat u één of meer van deze vier klachten te horen krijgt. Vier klachten die er niet om liegen. Vier klachten ook die de vraag doen rijzen: hoe heeft het zover kunnen komen? We zijn rijker dan ooit, het geld klotst tegen de plinten, de terrassen in de binnensteden puilen uit, we weten van gekkigheid niet waar we op vakantie moeten, maar de beroepsgroepen die onze samenleving echt draaiende houden voelen zich in de kou staan. Dan hebben we als samenleving toch iets niet goed gedaan. Dan zijn we toch ergens door het ijs gezakt.

Bewust spreek ik over "we". Vaak krijgt alleen de politiek ervan langs. De politiek had méér geld voor de salarissen van deze mensen ter beschikking moeten stellen. Dat is misschien waar, maar de doorgeschoten verantwoordingsplicht is toch zeker ook anderen aan te rekenen. Zorgverzekeraars bijvoorbeeld. Die regelen de zaken zo dat patiënten niet meer ervaren dat er nog lieve zusters aan hun bed staan, maar enkel technocraten die bij elke handeling nauwlettend en angstvallig op de stopwatch kijken of die handeling niet méér tijd in beslag neemt dan de normen voorschrijven.

En voor verpleegkundigen in de ambulance is het altijd weer spannend hoe ze ontvangen worden op de plaats waar een zieke of gewonde ligt. Steeds vaker is dat in een sfeer van agressie. Zieken, gewonden, vrienden of familieleden zijn immers van mening dat de ambulance zich veel eerder had moeten melden. En laten dat fysiek of verbaal merken. Die agressie jegens hulpverleners valt politiek, noch zorgverzekeraar aan te rekenen. Daar is de gewone burger toch echt de hoofdschuldige.

Zoals diezelfde gewone burger in het onderwijs geen genoegen meer neemt met een rapportcijfer voor zijn kind dat niet de volstrekte volmaaktheid en perfectie weerspiegelt. Alles van zijn kind wat niet aan perfectie beantwoordt is maar één partij aan te rekenen: de school. Een school die de gewone burger aan het hoofd probeert te brengen dat elk kind zijn eigen unieke kwaliteiten heeft die niet altijd perfect zijn en ook niet hoeven zijn, kan rekenen op een brief van een advocaat. Rechtszaak!

We hebben allemaal boter op ons hoofd als het om de benarde positie van onze politieagenten, onderwijzers en verpleegkundigen gaat. Niet alleen de politiek.

Paul Strijp, 23 oktober 2018

Dat heerlijke Vlaamse taaltje toch!

Drei pientsjes en nog e pientsje. Zelden is de schoonheid van de Vlaamse taal mooier tot uitdrukking gebracht dan bij deze bestelling van vier pilsjes. Dat zachte, dat golvende, dat gemoedelijke. De Vlaamse taal viert het leven. In alles. Dat vermogen heeft onze taal gewoon niet, die is veel harder.


Ander voorbeeld. Ben jij flexibel, enthousiast en jong? Dan is dit dè baan voor jou! Holle arbeidsmarktcommunicatie in onze taal. Neen, dan ook hier liever onze zuiderburen.

Paul Strijp, 14 oktober 2018



Hoe Nietzsche het fundament legde voor Silicon Valley

Eenzaam en krankzinnig kwam de man aan zijn einde. Zijn nalatenschap was er niet minder om. Friedrich Nietzsche stierf in 1900 en liet een ongekend filosofisch oeuvre na. Centraal hierin staat de notie zelfstandigheid. Kort en goed bepleitte Nietzsche een leven waar je Ja! tegen zegt. Een leven waarin je voor de vrijheid kiest. Een leven waarin je met recht kunt zeggen "Zo heb ik het gewild!". En ook: "Ik heb er iets van gemaakt". De mens bestaat niet voor enig ander mens, zo schreef Nietzsche in zijn roman Also sprach Zarathustra. En hij verlangt ook niet dat enig ander mens voor hem bestaat. "Dat is de enige vorm van broederschap en wederzijds respect tussen mensen die mogelijk is".



In de geest en traditie van Nietzsche is later menig roman verschenen. Eén van de beroemdste is The Fountainhead van Ayn Rand, vertaald als de Eeuwige Bron (1943). Dit boek is één groot pleidooi voor hyper-individualisme. Niks collectief, niks gemeenschap. "Waarlijke onzelfzuchtigheid maakt de wereld kapot", zegt één van de hoofdpersonen, Howard Roark, op enig moment. Om dat te laten volgen door: "Ik ben een mens die niet bestaat voor anderen. (...) Deze wereld gaat ten onder in een wereld van zelfopofferingen". Kort en goed: probeer nu maar vooral aan jezelf te denken en te scheppen, daar heeft de mensheid het meest aan.


Tijdens één van de VPRO-uitzendingen Zomergasten dit jaar vertelde Marleen Stikker, oprichter en directeur van de Waag Society in Amsterdam (https://nl.wikipedia.org/wiki/Marleen_Stikker), dat de technologie-scene van Silicon Valley ideologisch sterk is beïnvloed door deze roman van Ayn Rand. De filosofie van Rand weerklinkt in deze wereld van snelle start-ups en grote technologiereuzen. Waar zit dat in? In het ideaal van de vrije creatieve denker die zijn onafhankelijkheid viert, die zich verzet tegen consensus en die een onbegrensde ambitie aan de dag legt.

Hoe een eenzaam en krankzinnig genie het fundament verzorgde waarop een eeuw later een wereldwijd zeer invloedrijk centrum van technologiebedrijven en start-ups kon bloeien.


Paul Strijp, 29 augustus 2018

Draadloze verbinding met God

Het was aandoenlijk om te horen hoe de kleinkinderen hun overleden oma herdachten. Die oma moet een goed, warm en zorgzaam mens zijn geweest. Dat kan niet anders. Met de app hield zij contact met haar kroost. Leefde zij mee met alle belangrijke momenten in hun leven zoals examens en de aankoop van een huis. En ondersteunde hen daarbij. Haar kalender was volgekalkt met belangrijke momenten zodat zij precies wist wanneer ze online moest gaan. De kleinkinderen zouden, zo veel was wel duidelijk, dat nu enorm gaan missen. Oma werd heilig verklaard, overigens niet alleen vanwege haar appjes maar ook door haar heerlijke ontbijtjes en de vele spelletjes.

Dat liet de pastoor duidelijk niet zo maar gebeuren. Het mocht allemaal waar zijn dat de Googles en de Facebooks van deze wereld een draadloze verbinding tussen mensen hadden weten te creëren. Allemaal goed en aardig, allemaal waar. Maar wisten de nabestaanden van oma eigenlijk wel dat de katholieke kerk eigenlijk al veel eerder modern was? Dat zij al veel eerder gezorgd had voor een draadloze verbinding? En wel een draadloze verbinding van de mensen met God! Alles in proportie dus.

Hoe een vertegenwoordiger van een instituut-in-crisis haarfijn aanvoelt dat de moderne technologie een prachtige metafoor voor hem in handen heeft.

Paul Strijp, 19 augustus 2018

Het nieuwe H-woord

Jarenlang was het politiek een taboe. Het H-woord. De politicus die dit woord in de mond nam, was geen lang leven beschoren. Het H-woord stond voor: afschaffing van de hypotheekrente-aftrek. Inmiddels is de kogel door de politieke kerk: deze aftrek wordt de komende jaren wel degelijk afgeschaft, zij het geleidelijk. Het H-woord bestaat daarmee niet meer.

Of toch wel? Ik meen het - onhoorbaar - te horen in de zorg. Om preciezer te zijn: in het verpleeghuis. Niet onder het personeel en ook niet onder de bewoners. Maar onder de bezoekers. Dat zijn familieleden, vrienden of kennissen van de bewoners. De bewoners lijden aan ernstige vormen van hersenafwijkingen of geheugenstoornissen die zelfstandig leven onmogelijk maken. Met alle bewondering voor de inzet van het personeel dat haar werk onder zeer moeilijke omstandigheden moet doen, zijn de toestanden in een verpleeghuis schrijnend. Zij confronteren ons met de gruwelijke en vaak nietsontziende afbladdering van het leven. De laatste levensfase kan voor deze bewoners wreed zijn. 

De bezoekers van de verpleeghuizen, vaak ook niet meer de jongsten, spreken het niet hardop uit. Maar het nieuwe H-woord staat op hun gezichten te lezen, de angst vaak zichtbaar: hoe zal ik ooit sterven? Blijft mij een dergelijk levenseinde bespaard? Of is mijn lot dat ook ik toekomstig bewoner zal zijn?

Met de toenemende vergrijzing zal dit nieuwe H-woord steeds luider doch onhoorbaar gaan klinken, elk mens zal zijn angsten rondom zijn levenseinde individueel moeten dragen.

Paul Strijp, 8 augustus 2018

Vrouwen maken de stad

https://wemakethe.city/nl/programma-item?programid=4259

Francesca Bria, Marleen Stikker, Eva Gladek, Tony L. Griffin, Marjan Minnesma, Kate Raworth, Aisha Bin Bishr, Nicole Maarsen, Arna Mackic, Gabriella Gómez - Mont, Flor Avelino.

Allemaal vrouwen met nationale of internationale topfuncties. Zij verzorgden de speeches tijdens de openingsavond van het festival We make the.city in Theater Amsterdam. Zij vertelden de aanwezigen wat er internationaal gaande is in steden. Daar kwam geen man aan te pas. Mannen doen er niet meer toe. Dat is niet helemaal waar: Orville Breeveld tekende voor de muzikale omlijsting. En deed dat niet onverdienstelijk. Maar ......

..... vrouwen maken toch echt de stad.

Paul Strijp, 22 juni 2018