God openbaart zich in Houwerzijl

En toen plots lag hij daar. Hij leek te verrijzen uit het niets.


Tijdens onze wandeling door de Westpolder in Groningen werd ik gekweld door een zeer heftige aandrang om de toilet te bezoeken. Zo heftig dat verder wandelen schier onmogelijk was. Midden op straat stond ik stil. Gewoon voor me uit te kijken. Wel vijf minuten lang. De voorbijgangers moeten vast gedacht hebben: "Goh, zo heel veel is hier toch niet te bekijken, waarom staat deze man daar voor zich uit te staren?".

En toen plots lag hij daar. De Theetuin in Houwerzijl. De letters OPEN voelden als een geschenk uit de hemel. Ik strompelde naar binnen, heb het toilet ternauwernood gehaald. Op het toilet heb ik God op mijn blote knieën bedankt. God is dood, zei Nietzsche ruim honderd jaar geleden. Ik was blij dat God zich in Houwerzijl nog even liet zien.


Als humanist vraag ik mij af waarom de mens God toch alleen aanroept in tijden van hoge nood.



Paul Strijp, 30 april 2016

Niet alles wat kan, moet!

Als enige van onze cursusgroep beschikte zij over een sauna bij haar hotelkamer. Dat hadden de anderen niet, die moesten het doen met slechts een luxe kamer. En als enige van onze groep verliet zij de cursus met een gevoel van onvrede. Van onrust. Zij had gedurende die dagen immers geen kans gezien om van die sauna gebruik te maken. Te druk met andere zaken, de cursus bijvoorbeeld. En dan wordt een mens ontevreden. We moèten namelijk gebruik maken van alles wat ons wordt aangeboden. En dat is nogal wat tegenwoordig.


De vrijheid die we de afgelopen decennia verworven hebben, bijvoorbeeld door ons te bevrijden van de verstikkende banden van de kerk, heeft tot een nieuwe onvrijheid geleid. De eindeloze keuzemogelijkheden storten ons in een verstikkende keuzestress.



Niet alles wat kan, moet!


Paul Strijp, 28 april 2016

Jan Toorop en de revolutie naar rust

Bij de meesten van ons komt de rust met de jaren. Heel geleidelijk doet deze zijn intrede. Zo niet bij Jan Toorop (1858 - 1928). Deze in Indonesië geboren schilder wilde gedurende zijn leven maar niet tot rust komen. Daar had hij uiteindelijk de kunst voor nodig.


Toorop is te zien in het Haags Gemeentemuseum. De rusteloosheid spat van de expositie af. In de loop van zijn leven onderging hij een groot aantal invloeden en beoefende een evengroot aantal stijlen. Realistisch, neoimpressionistisch, symbolistisch. Zijn oeuvre heeft een duizelingwekkende omvang. En de man bleef maar reizen. Brussel, Londen, Domburg, Katwijk, Broek in Waterland. Om maar eens een paar plaatsen te noemen die Toorop aandeed.

kastanjeboom (le marronnier)



portret



Breistertje

Maar dan aan het einde van zijn leven. Dan zoekt hij naar de hiëroglyfen van de innerlijke stilte. Toorop koos niet voor de weg van de geleidelijkheid. Integendeel, kunst werd een voertuig voor de revolutie naar rust, zoals hij het zelf noemde.

Elk mensch bewandelt zijn eigen levensweg.

Paul Strijp, 19 april 2016

(bronnen: foto's genomen in Haags Gemeentemuseum)









Ervaringen met een vluchteling (3): huwelijk-op-afspraak

Daar stond ik dan. Op bezoek bij een Syrische vluchteling met zijn twee kinderen. Klassieke vluchtgeschiedenis: barre tocht door de woestijn en vervolgens met een bootje de Middellandse Zee over. Zeven maanden later al in het bezit van een verblijfsvergunning. In onze termen een èchte vluchteling: een man die bij terugkeer naar zijn land van herkomst te vrezen heeft voor zijn leven.


Onze gehele familie zou ook worden uitgenodigd. Voor het huwelijksfeest. De dochter zou één van de komende weken een ontmoeting hebben. Met een Syrische jongeman die al twee jaar in Nederland woont. Zij kende hem nog niet. De afspraak voor de ontmoeting was gemaakt via de vaders die elkaars telefoonnummer hebben. Na het gesprek vindt er een intern beraad in familiaire kring plaats: wel of niet trouwen? Is deze jongeman haar waard? Beide opties liggen nog open, ik had niet de indruk dat er sprake zou zijn van een gedwongen huwelijk. Toch liet het voorval me niet los. Bij alle gemeenschappelijkheid en sympathie die ik voor deze mensen voelde, zijn de culturele verschillen enorm.

Dit meisje doet haar best om in onze westerse samenleving te integreren. Is dat überhaupt mogelijk, zo vraag ik mij af, als zij deze achtergrond met zich meesleept?






Paul Strijp, 2 april 2016

Ik wil me Johan Cruijff als voetballer herinneren

David Endt, voormalig teammanager van Ajax en gesneuveld tijdens de fluwelen revolutie van Johan Cruijff, zei het afgelopen donderdag heel netjes: "Ik wil me Johan als voetballer blijven herinneren". En dus niet als mens met al zijn gekke fratsen, zei hij impliciet.


Bij zijn overlijden worstel ik met dezelfde dubbele gevoelens. Meermalen heb ik mij de afgelopen jaren geërgerd aan het hooghartige optreden van Cruijff. Achter de schermen met ijzeren en zeker niet fluwelen hand invloed uitoefenen bij Ajax, Barcelona en het Nederlands elftal zonder verantwoordelijkheid te dragen. 


En nu, nu hij er niet meer is. Nu voel ik rouw. Ik spreek mijzelf streng toe: "Doe niet zo gek, joh". Het voelt alsof iets groots is weggesneden uit je jeugd. Eindeloos laaf ik mij aan de beelden. Dit zijn de mooiste.


https://www.youtube.com/watch?v=kIAVTd3jVe8


En vanmiddag moèst ik plots naar zijn geboortehuis. Als een kleine jongen, niet te onderdrukken. In mijn eentje. Ik trof er een bedevaartsoord in wording.

Ik houd mij vast aan de woorden van David Endt, ik kan niet anders.


Paul Strijp, 26 maart 2016

De Duitsers wrijven het Johan nog één keer in

Neen, dat mocht niet vertoond worden. Bij alle beelden waarop we de afgelopen dagen likkebaardend getrakteerd werden naar aanleiding van het overlijden van Johan Cruijff, ontbrak categorisch zijn
afscheidswedstrijd. De wedstrijd die hij op 7 november 1978 met Ajax speelde tegen Bayern München. Dat werd niet alleen een persoonlijk trauma, maar ook een diepe wond in ons collectieve nationale geheugen. De Duitsers hadden er destijds zin in en wisten niet van ophouden. Ajax werd met 0-8 vernederd in een wedstrijd die het feestje van Cruijff had moeten worden. Jaren later bood Bayern excuses aan. Bekijk onderstaand filmpje en huiver nogmaals.

https://www.youtube.com/watch?v=QF549_caJbk

Je zou denken dat ze ervan geleerd hebben. Niets is minder waar. Bij de internationale berichtgeving over zijn overlijden trakteerden de Duitsers ons op een ander trauma van Cruijff en een nog veel diepere wond van ons allemaal: het winnende doelpunt van Gerd Müller in de finale van het WK Voetbal 1974.


http://nos.nl/artikel/2095060-overlijden-cruijff-gaat-de-hele-wereld-over.html


Persoonlijk koester ik veel sympathie voor onze oosterburen. Maar deze beelden bij de berichtgeving over zijn overlijden getuigen niet van veel kiesheid.


Duitsers zijn Duitsers, zei Cruijff zelf.


Paul Strijp, 26 maart 2016

David Bowie, baken van zelfvertrouwen

Die ene foto. Niet onderstaande foto, maar die foto van David Bowie op 16-jarige leeftijd. Te zien op de aan hem gewijde tentoonstelling in het Groninger Museum. Een foto die niet gefotografeerd mocht worden. Maar een foto die één ding duidelijk maakte: deze man beschikte als puber reeds over zelfvertrouwen. De blik waarmee hij in de lens van de camera keek. Hier zat een jongen die klaar was voor het leven. Een jongen die over voldoende basis beschikte om zijn artistieke kwaliteiten tot uitdrukking te gaan brengen. Een basis voor zijn autonomie en zijn eigenzinnigheid.

De drie omschrijvingen die mij het meest troffen.




David Bowie, pionier in het bedenken van identiteiten


David Bowie, astronaut van de innerlijke ruimte


"Ik moet totale controle houden over alles. Ik kan eenvoudigweg niet iemand anders iets laten doen, omdat ik gemerkt heb dat ikzelf het best mijn eigen ideeën en ontwerpen kan vormgeven"




Het kostte mij moeite om het museum te verlaten.




Paul Strijp, 5 maart 2016

(bron: foto genomen in Groninger Museum)