Verliezen zonder overtreding

Het was dat ene zinnetje dat me aan het denken zette. 'Het is voor het eerst in tien jaar dat een Eredivisie-ploeg in een wedstrijd nul overtredingen begaat, maar daar had Volendam weinig aan.' Roemloos met 4-0 ten onder, maar wel -bij wijze van spreken- de Fair Play-beker gewonnen. Maar wat staat hier nu precies, wat is de journalistieke duiding van het spel van Volendam?

Is dat: de voetballers van het palingdorp moeten zich schamen? Hier heeft zich een schandaal voltrokken, ze hebben geen inzet getoond? Of is dat: bravo jongens, jullie hebben weliswaar geen schijn van kans gehad maar jullie hebben je wel de meesters van de sportiviteit getoond? En waar zie je dat tegenwoordig nog? Jullie kunnen met opgeheven hoofd het veld verlaten?

Ik weet het niet, kan die duiding niet achterhalen. En zelf weet ik eigenlijk ook niet goed wat ik ervan moet vinden. Kun je zonder overtredingen eervol verliezen? Is dat mogelijk in het moderne voetbal?

https://www.nu.nl/voetbal/6221807/fc-volendam-gaat-keihard-onderuit-bij-sparta-zonder-een-overtreding-te-maken.html

Paul Strijp, 4 september 2022

Ongemak over armoede

De verhalen ‘kwamen binnen’. Van en over de mensen die in armoede leven of dat hebben gedaan. Zoals het verhaal van Trouw-columniste Emine Ugur. Een jonge vrouw die zeven jaar van haar leven alles en iedereen bij elkaar gelogen heeft. Waarom? Om haar sociale omgeving maar vooral niet te laten weten dat zij en haar twee jonge kindjes niets te besteden hadden. Zelfs geen fruit konden eten. Mensen schamen zich voor hun armoede, zo vertelde zij. Afgelopen woensdag in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam tijdens de presentatie van een boek van Jonah Falke.

Foto van Desiré van den Berg, geprojecteerd op zijwanden Pakhuis de Zwijger

De zaal zat op het oog vol met mensen die weinig te klagen hebben in het leven. Deze elite was geschokt, dat kon je wel merken aan de sfeer. Maar de vraag die mij na afloop nog steeds bezighield luidde: wat kan ik doen? Natuurlijk, je kunt eenmalig geld geven. Maar de oorzaken van armoede zijn vaak structureel van aard. Migranten beheersen de taal soms onvoldoende, anderen lijden aan intergenerationele armoede en weten niet beter. Hun ouders en voorouders hebben het ook nooit breed gehad.

De voorbeelden van de overheid om armoede te bestrijden klonken sympathiek, maar leken toch weinig zoden aan de dijk te zetten in deze tijd van een keihard internationaal neoliberalisme. Hard nodig en humaan, die overheidsmaatregelen, maar dweilen met de kraan open. 

Wat kan ik doen? Graag dweil ik mee. Dat besef maakte deze avond ongemakkelijk.

Paul Strijp, 2 september 2022

De jongen van de marechaussee met dat knotje in zijn haar

 

'Ik weet eigenlijk niet of die jongens van de marechaussee nu nog open zijn', zei de juffrouw in de centrale hal. Zij verwees ons door naar hun kantoortje, om de hoek. In de haven van IJmuiden, lekker briesje, warm maar net niet heet.

De jongen van de marechaussee begroette ons vriendelijk. Mijn kompaan had vooraf gebeld, we kwamen dus niet onverwacht. Hij vertelde dat hij zijn kantoortje nog even open had gehouden, in afwachting van onze komst. Geen strakke openingstijden dus, zoals bij elk andere publieksbalie in Nederland. Neen, gewoon gericht op de behoeften van de burgers. Klantvriendelijk, zo u wilt.

Het noodpaspoort waarvoor mijn kompaan kwam maakte hij met twee collega's keurig in orde. Duurde wel even, kleine drie kwartier, maar dat zal vast niet aan onze jongen hebben gelegen. Waarschijnlijk allemaal controlehandelingen die nodig zijn voor het verstrekken van zo'n document. Allervriendelijkst rekende hij ook af.

De bescherming van het Koninklijk Huis, van Schiphol en van het goud onder het kantoor van De Nederlandsche Bank op het Frederiksplein in Amsterdam. Dat waren volgens mij toch altijd zo'n beetje de taken van de marechaussee. Noodpaspoorten doen ze er dus kennelijk bij, voor mensen zoals u en ik. En dat doen ze goed, menig dienstverlener kan daar een voorbeeld aan nemen.

En wat ze ook goed doen: de diversiteit onder het personeel. Die jongens van de marechaussee liepen toch altijd met die strak geschoren koppies rond? Onze jongen niet, die had een knotje in zijn haar.

Hoe een kleine crisissituatie die noopte tot de aanvraag van een nooddocument je een ander beeld geeft van een belangrijke organisatie in ons land.

Paul Strijp, 13 augustus 2022

Màrquez met visualisaties en animaties

 

'Pap, heb je nog een boek voor me? Iets literairs, iets met liefde. De laatste tijd heb ik namelijk alleen maar boeken over oorlog gelezen.'

Als vader gaat je hart sneller kloppen. Welke ouder wil nu niet dat zijn kind -dwars tegen alle trends in- literatuur leest? Ik dook de boekenkast in en stuitte snel op Màrquez. Liefde in tijden van cholera voldeed aan haar criteria. Op de een of andere wonderlijke wijze en zonder nadere toelichting koos ze voor Honderd jaar eenzaamheid van dezelfde schrijver. Mijn tevredenheid was er niet minder om: mijn kind ging aan de literatuur.

Een uur later hing ze er wat verveeld bij. Toegegeven, het was erg heet buiten. Maar op mijn vraag wat haar eerste indruk van het boek was, klonk een zucht. 'Driehonderd pagina's, pap, hele kleine lettertjes, allemaal in zo'n klein boekje. Ik ben op pagina 2.' Ik wist genoeg: dat boek ging 'm niet worden. De literaire rijkdom van Màrquez zou haar niet ten deel vallen.

Mijn tevredenheid slonk gek genoeg niet, ik snapte haar ook nog wel. Jongere generaties duiken niet meer de diepte van een roman in. Als iemand dat dan wel wil doen, moet dat aantrekkelijk worden gemaakt. Gebeurt dat niet, dan legt Màrquez het af tegen Netflix. Natuurlijk, jonge mensen zouden de luisterversie van een dikke roman-met-kleine-lettertjes tot zich kunnen nemen. Maar luisteren is niet hetzelfde als lezen. Waarom worden klassieke literaire romans niet voorzien van visualisaties en animaties?

Paul Strijp, 13 augustus 2022

De nieuwe perspectieven liggen op straat

 

Fragmenten van gesprekken, losse flarden, zijn vaak het leukst. Delen van conversaties waarvan je de context niet kent, waarover je je dus eigenlijk ook geen oordeel mag aanmeten, maar waarvan je toch het gevoel hebt de essentie te begrijpen.

Zoals vanochtend, bij het passeren van twee voetgangers op het trottoir.

'Ik heb zó genoeg van die ouderen. Altijd maar zeuren over de jongeren. Dat ze eindelijk eens respect moeten opbrengen voor de oudere medemens. Want nou, respect? De ouderen moeten respect hebben voor de jongeren en ophouden met dat gezeik. Veel jongeren leven in een uitzichtloze situatie, hebben helemaal geen toekomst meer.'

Ik probeerde te vertragen om nog wat meer op te vangen. Maar dat zou wat al te opvallend zijn geweest. Het gesprek doofde langzaam uit. Nogmaals, context onbekend. Maar toch het gevoel dat je op straat de mooiste perspectieven op het leven hoort.

Paul Strijp, 6 augustus 2022

Geniet nog even van uw bloemetje

Goh, heeft de bloemensector nu ook te lijden onder de huidige inflatiecrisis? Met stijgende prijzen en personeelstekorten tot gevolg? Zo vroeg ik mij af bij de aankoop van het wekelijkse bosje. 'Nog niet mijnheer', zo begon de verkoper. 'De bloem is een seizoensproduct, moet u weten. De bloementeelt draait nu, midden in de zomer, op de energie van de zon. De prijzen rijzen dus nog niet de pan uit. Maar over een half jaar zijn ook wij afhankelijk van de elektra en het gas. En omdat de prijs hiervoor verdrievoudigt, zou dat met die voor de bloemen ook zo maar eens kunnen gebeuren, mijnheer.'

Hij stond alleen in de zaak. 'Personeel? Ook bij ons niet meer te vinden. Voor mijn vaste vrije dag moet ik de collega's van de andere filialen smeken om hier in de zaak te komen staan. Mijn zomervakantie van twee weken kan ik op mijn buik schrijven. En als je dan eens een nieuwe medewerker hebt aangenomen, verschijnen ze gewoon niet. En hoor je nooit meer iets.'

Ik rekende af, de prijs lag net onder de tien euro. En vroeg me af of ik hier in de wintermaanden drie tientjes voor wil neertellen.

Geniet nog even van uw bloemetje. Want dat is pas echte kilheid. Als we ons straks in een koud huis niet eens meer de kleine geneugten kunnen permitteren.

Paul Strijp, 6 augustus 2022

 

Gefeliciteerd met de verjaardag van uw ziekte

 

Het was precies een jaar geleden dat zij een herseninfarct had gekregen. En juist op die dag moest zij langs bij de huisarts. Voor duizeligheid, dat kwam er dan nog eens bovenop. De huisarts, een frisse jongeman tussen de dertig en veertig, hoorde het hele verhaal aan. Stelde een aantal vragen en had verder geen lichamelijk onderzoek nodig. Nuchter stelde hij de diagnose, gelukkig was er niets ernstigs aan de hand. Een opluchting.

Vriendelijk deed hij ons uitgeleide. 'En nog gefeliciteerd met de verjaardag van uw ziekte. Er zijn mensen met een herseninfarct die meteen overlijden en die dag nooit mogen vieren.' Een radicaal ander gezichtspunt dat weer even voor de broodnodige relativering zorgde.

Paul Strijp, 6 augustus 2022