Zo maar een vraag van de fietsenmaker

Hij liet een stilte vallen. Om zijn vraag kracht bij te zetten. "Misschien een beetje gekke vraag, maar (.... pauze ...) waarom is er bij jou zo'n extreem verschil in slijtage tussen de remmen van je voor- en die van je achterwiel? Aan de voorkant nauwelijks versleten, aan de achterkant bijna geen rem meer op je wiel."


Tja, waarom is dat verschil er? De stilte duurde voort, maar werd nog net niet pijnlijk. Hardop begon ik te stamelen. Tja, misschien is het wel de toevallige werking van de hersenfunctie. Zoals de één met links en de ander met rechts schrijft. Verder niks bijzonders. Of misschien is er wel sprake van een dieperliggende angst? De angst om voorover te klappen. Of zou het gewoon een statistisch toeval zijn? Voor hetzelfde geld had ik altijd de rem van het voorwiel gebruikt.


Hoe een vraag van een fietsenmaker je dagen later nog kan bezighouden.


Paul Strijp, 14 maart 2018

Studio K: de kracht van de imperfectie

Het is er altijd koud. Steenkoud. De kaart belooft een salade met walnoten en de walnoten ontbreken. Een andere keer: de serveerster weet niet over welke wijnen het restaurant beschikt. Weer een ander keertje: het wafeltje van chiazaad bij het toetje ontbreekt. En als het er wel is, is het verbrand.

Bioscoop annex restaurant Studio K in Amsterdam is een heerlijke bioscoop annex restaurant. De kracht schuilt in de imperfectie. Er ontbreekt altijd wel een dingetje. Juist dat maakt deze voorziening zo charmant en aantrekkelijk.

Studio K moet zo blijven. Studio K moet de onvolkomenheden vooral niet wegwerken.

Paul Strijp, 14 maart 2018

Een winnende prijs van een half eurootje

Een lichte opwinding maakte zich van mij meester. Het derde vakje had ik bijna weg gekrast en de lekkernij die zich daarin aandiende leek verdacht veel op die in de beide andere vakjes. Dat betekende: prijs gewonnen! In de krasactie van de stationsketen Kiosk. Met als hoofdprijs een jaar lang gratis koffie. Dat is mooier dan een jaar lang gratis op de Malediven. Vol verwachting en met een lichte trots liet ik mijn kaartje aan de Kiosk-medewerker zien. Die feliciteerde mij en liet mij weten dat ik een zoete koek had gewonnen. Een zoete koek? Ja, een zoete koek. Ik lust geen zoete koek maar nu zou ik een zoete koek eten. Je hebt immers een prijs gewonnen en dáár ga je dan ook voor.


Met tegenzin nam ik een hap om vervolgens de Kiosk te verlaten. “Ik krijg nog een euro van u”, riep de medewerker mij na. Wat bleek? De koek kost normaal anderhalve euro, maar de gelukkige winnaar krijgt een halve euro korting. Er werd nog net geen fotograaf bijgehaald voor publicitaire doeleinden. Per saldo betaalde ik een euro voor een koek die ik niet door mijn strot kreeg.


Krassen dus. Bij de Kiosk in het station.



Paul Strijp, 14 maart 2018

Geen gewone straat, die Rapenburgerstraat

Als je de ontwikkeling van deze Amsterdamse straat over de periode van een eeuw bekijkt, lijkt er niets bijzonders aan de hand. Een transformatie zoals veel straten hebben ondergaan. Van een intiem en nostalgisch vooroorlogs beeld ....

... via een straatbeeld dat de noodzaak van de wederopbouw ondubbelzinnig aantoont ....

....  naar een hypermodern straatbeeld van dure appartementen die een gemiddelde gezinsgrootte hebben van anderhalve bewoner.

Niets bijzonders dus, die Rapenburgerstraat. Wel bijzonder. Zeer bijzonder zelfs. De tentoonstelling in het Amsterdamse Stadsarchief laat koeltjes zien hoe gedurende de vijf jaar van de Tweede Wereldoorlog vrijwel alle bewoners van deze straat systematisch zijn afgevoerd. Géén tentoonstelling met een megabudget en miljoenen bezoekers. Géén Rembrandt of Jeroen Bosch dus. Neen, ingenomen, gewijd bijna.

In NRC Handelsblad van 10 maart gaf Auke Kok er prachtige woorden aan. "Het is de kracht van non-fictie, van loepzuiver documenteren, van er zo min mogelijk aan toevoegen: kijk maar goed, hier woonde Clara Pont op nummer 16. Geboren 22 mei 1918 in Amsterdam. Overleden Sobibor 21 mei 1943 (...) Geen poespas. Hoe kaler hoe beter".

Paul Strijp, 14 maart 2018

(bronnen: foto's genomen tijdens tentoonstelling Amsterdamse Stadsarchief)





Courage voor het gemeentebestuur van Heerlen!

"Al hoort de oude Mijnstreek in 2015 tot de armste delen van het land, het lijkt als een jojo vooruit te gaan. Het centrum van Heerlen, voorheen landelijk kampioen leegstand, heeft minder verlaten winkels en kantoren dan Maastricht". Aldus Marcia Luyten in haar boek Het geluk van Limburg (p. 344).

Aan deze woorden moest ik denken toen ik onlangs op het station van Heerlen was. Als een jojo vooruit? De stationsomgeving is toch vooral obscuur, onoverzichtelijk en unheimisch.

Waar was Heerlen, zo vroeg ik mij af, toen de jojo nog niet vooruit ging? Veel mistroostiger dan de huidige stationsomgeving kan bijna niet. Maar niet getreurd. Een collega wist mij te melden dat het met Heerlen heus wel goed gaat komen. De stad kent een grote dynamiek van private initiatieven en spiegelt zich qua identiteit aan Luik. Een beetje rauw, met veel muurschilderingen.

Ik zie het nog niet, die jojo. Het gemeentebestuur van Heerlen is niet te benijden.


Courage, college!


Paul Strijp, 17 februari 2018

De Saint Yvette vaan Bekkerij Hermans



De zondag vóór Kerst moest mijn moeder nog even een vlaai halen. Bij de beste bakkerij van Maastricht. Bekkerij Mathieu Hermans in de Zakstraat. Zij dacht: laat ik maar een beetje vroeg gaan. En dus meldde zij zich om acht uur 's ochtends in de Zakstraat. Om er keurig een uur op haar beurt te wachten. Ziet u het voor u? Op een zondagochtend, nota bene de zondag vóór Kerst, een uur in de rij voor een vlaai?

Lange tijd was de rijstevlaai mijn favoriet. Maar de rijstevlaai is hartgrondig van de eerste plaats verstoten. Door de Saint Yvette. Rijstevlaai met eiwitschuim. Een klein exemplaar voor 11.15 euro, een middel voor 14.25 euro. U kunt er beter maar niet aan beginnen. Levensgevaarlijk.

En toch... en toch adviseer ik u met enige klem om -mocht u ooit van Parijs naar Amsterdam moeten reizen- uw route via de Zakstraat in Maastricht te laten lopen. Om dat levensgevaar te ervaren.

De Saint Yvette dus. Neemt u maar meteen een middel maatje.

Paul Strijp, 16 februari 2018





Alleen een wandelingetje als er een stagiair is

Daar zat hij dan. Gedwongen opgenomen. Gevangen in een gesloten afdeling. Vanwege voortschrijdende Alzheimer in zijn eigen huis niet meer te handhaven. Hij zal het zichzelf nauwelijks nog bewust zijn geweest. Gelukkig maar! Zittend op een stoel keek hij naar buiten, waar af en toe een auto passeerde. Meer niet. Hij leek vrede te hebben met de situatie.

Die situatie bestond uit een modern en warm aandoend ziekenhuis met vriendelijk en -voor zover we dat konden beoordelen- deskundig personeel. Maar voor het overige was die situatie toch vooral prikkel-arm. Natuurlijk, een activiteitenbegeleider bood diverse programma's en therapieën aan. Naast dat aanbod bestond de dag uit zitten, staren, zitten en staren. Stilzwijgend in het voorportaal van de dood. Waarom niet elke dag ook een fikse wandeling buiten gemaakt, vanzelfsprekend onder toezicht? De hedendaagse geriatrische inzichten immers laten aan duidelijkheid niets te wensen over: bij het vertragen van verouderingsprocessen werkt niets zo goed als beweging. Er gaat geen dag voorbij of psycholoog Erik Scherder laat ons dat weten via alle media die hem ter beschikking staan. 

"We zouden dat wel willen, mijnheer", kregen we te horen, "maar voor een wandeling buiten hebben wij het personeel niet meer. Dat is allemaal wegbezuinigd. We kunnen dat alleen doen als we zo af en toe over een stagiair beschikken".

We bezuinigen in Nederland op de dingen die er echt toe doen.

Paul Strijp, 20 januari 2018