Spanning en ontspanning bij de grens

Het voelt als een keiharde grens. "Bij betreding van het speelveld volgt een boete van 10.000 euro en een stadionverbod van vijf jaar". Een heel eenvoudig bordje aan de rand van de grasmat van clubs in het betaald voetbal. Toch kun je die grens tegenwoordig heel dicht naderen. Bij Telstar bijvoorbeeld, maar ook bij mijn favoriete club, MVV Maastricht. Je hangt tegen de reclameborden, je kunt de grasmat bijna aanraken en toch weet je: je kunt maar beter niet over die borden heenstappen, de gevolgen zijn ingrijpend. Je voelt de spanning van de grens.


Grenzen staan vandaag de dag sterk in de belangstelling. Mede onder invloed van het actuele vluchtelingenvraagstuk wijdde Filosofie Magazine er een heel nummer aan (april 2016). De belangrijkste inzichten? Grenzen zijn noodzakelijke, maar enge dingen. Noodzakelijk omdat zij het leven afbakenen, ordenen en structureren. Grenzen hebben namelijk een selecterende rol: die mag wel door, de ander niet. Maar grenzen zijn ook eng. Grenzen sluiten mensen namelijk uit. En hoe sterker de grens is gesloten, hoe groter de fobische onzekerheid van de mensen die dat doen. Potdichte grenzen zijn overigens een zeldzaamheid. Grenzen zijn poreus, er sijpelt gewild en ongewild altijd wel wat doorheen.

Een tijdje terug was ik bij de wedstrijd MVV Maastricht - Sparta Rotterdam. De supporters respecteerden de grens van de heilige groene grond. Niemand haalde het in zijn hoofd om de grasmat te betreden, niemand sijpelde er doorheen. Deze grens was noodzakelijk, maar niet eng. De toeschouwers immers onderwerpen zich er vrijwillig aan. Ik zag dat zij tégen die grens aan, letterlijk op één meter afstand van de spelers, de wedstrijd aanschouwden. Relaxed. Met een biertje in de hand.


Zo dicht kunnen spanning en ontspanning dus bij elkaar liggen. De situaties zijn onvergelijkbaar, ik weet het. Maar toch. Zouden we niet kunnen proberen om spanning en ontspanning óók bij grenzen die wèl eng zijn, wat vaker bij elkaar te brengen?


Bijvoorbeeld bij de grensovergangen waar we nu vaak mensonterende situaties van wachtende vluchtelingen zien in erbarmelijke omstandigheden?



Paul Strijp, 4 mei 2016

Géén zachte g van MVV Maastricht in Volendam

MVV Maastricht heeft zich gekwalificeerd voor de voorronden van de play-offs. Ja, u leest het goed. Voor de voorronden van de play-offs. Dat is het begin van een onmogelijke en onmenselijk lange weg naar de hoogste regionen van het betaald voetbal. De kans dat mijn club langs deze weg promoveert naar de eredivisie moet gelijk worden gesteld aan 0%. Maar dat doet er niet toe! Elke rechtgeaarde Maastrichtenaar droomt van wedstrijden tegen Ajax en PSV volgend seizoen. En tegen Real Madrid en Manchester United een jaar later. Het is slechts een kwestie van tijd dat Ronaldo zijn opwachting maakt in het Geusselt stadion in Maastricht.

Daar moeten alleen nog een paar stappen voor worden gezet. Om te beginnen de uitwedstrijd tegen FC Volendam aanstaande vrijdag. Linksom of rechtsom, daar moet ik bij zijn. Online voorverkoop van kaarten via de website van de tegenstander is niet mogelijk. "Nou, dat is nog niet zo eenvoudig", laat de administratief medewerkster van FC Volendam mij telefonisch weten in antwoord op mijn vraag hoe ik het best aan kaarten kan komen. Kort gezegd komt dat neer op: alléén op de dag van de wedstrijd, slechts één toegangsbewijs per persoon en in het bezit van een geldig legitimatiebewijs. En uit dat bewijs mag niet blijken dat je vóór MVV Maastricht bent. Dus niet geboren of woonachtig in Maastricht. Te gevaarlijk!

"Ja, ik hoor het aan uw dialect, mijnheer. U komt er vrijdag ook niet in. Wij riskeren een boete van de KNVB".

Ik heb mij inmiddels neergelegd bij de maatschappelijke realiteit dat je tegenwoordig niet meer gewoon met je zoon bij een kassa aan het stadion een kaartje kunt kopen. Dat we vastzitten aan een heel systeem van clubcards en risicowedstrijden. Maar dit voorval lijkt mij toch een staaltje maatschappelijk wantrouwen dat in strijd is met elk denkbaar mensenrechtenverdrag.

Gelukkig weet een bekende kaarten te regelen via een sponsor. Zo eenvoudig is het leven dan soms ook wel weer een keer.

Paul Strijp, 3 mei 2016

De dames van de Red Hat Groningen investeren vooral in zichzelf

Ze hadden het goed met elkaar. Dat kon je wel zien. Sterker, ze waren zelfs een tikkeltje uitgelaten. Daar op dat terras in Groningen, de dames met de rode hoeden en paarse jurken. Ze bleken lid van een beweging, de Red Hat Society. Een wereldwijde beweging zelfs. Dames van boven de vijftig die geen trek hebben in onzichtbaarheid. http://www.redhatnederland.nl/introductie.htm

"Straks gaan we met elkaar eten. Dat doen we altijd in goede restaurants. Ja, je moet wel een beetje bij dit clubje passen. Toch de betere milieus, zal ik maar zeggen. Er is geen officiële selectie, maar één van ons draagt iemand voor. Eigenlijk past dat altijd wel. En dan roept iemand iets. Bijvoorbeeld: zullen we vandaag naar het Groninger Museum gaan? Nou, dan doen we dat. Maar we tuffen net zo goed naar de Veluwe, hoor. Alles mag, behalve zeuren".


"Wat zeg je? Of we ook investeren in goede doelen? Neen, dat doen we niet. We investeren vooral in onszelf".


De Radler en de witte wijn vloeiden nog eens rijkelijk.


Paul Strijp, 3 mei 2016

God openbaart zich in Houwerzijl

En toen plots lag hij daar. Hij leek te verrijzen uit het niets.


Tijdens onze wandeling door de Westpolder in Groningen werd ik gekweld door een zeer heftige aandrang om de toilet te bezoeken. Zo heftig dat verder wandelen schier onmogelijk was. Midden op straat stond ik stil. Gewoon voor me uit te kijken. Wel vijf minuten lang. De voorbijgangers moeten vast gedacht hebben: "Goh, zo heel veel is hier toch niet te bekijken, waarom staat deze man daar voor zich uit te staren?".

En toen plots lag hij daar. De Theetuin in Houwerzijl. De letters OPEN voelden als een geschenk uit de hemel. Ik strompelde naar binnen, heb het toilet ternauwernood gehaald. Op het toilet heb ik God op mijn blote knieën bedankt. God is dood, zei Nietzsche ruim honderd jaar geleden. Ik was blij dat God zich in Houwerzijl nog even liet zien.


Als humanist vraag ik mij af waarom de mens God toch alleen aanroept in tijden van hoge nood.



Paul Strijp, 30 april 2016

Niet alles wat kan, moet!

Als enige van onze cursusgroep beschikte zij over een sauna bij haar hotelkamer. Dat hadden de anderen niet, die moesten het doen met slechts een luxe kamer. En als enige van onze groep verliet zij de cursus met een gevoel van onvrede. Van onrust. Zij had gedurende die dagen immers geen kans gezien om van die sauna gebruik te maken. Te druk met andere zaken, de cursus bijvoorbeeld. En dan wordt een mens ontevreden. We moèten namelijk gebruik maken van alles wat ons wordt aangeboden. En dat is nogal wat tegenwoordig.


De vrijheid die we de afgelopen decennia verworven hebben, bijvoorbeeld door ons te bevrijden van de verstikkende banden van de kerk, heeft tot een nieuwe onvrijheid geleid. De eindeloze keuzemogelijkheden storten ons in een verstikkende keuzestress.



Niet alles wat kan, moet!


Paul Strijp, 28 april 2016

Jan Toorop en de revolutie naar rust

Bij de meesten van ons komt de rust met de jaren. Heel geleidelijk doet deze zijn intrede. Zo niet bij Jan Toorop (1858 - 1928). Deze in Indonesië geboren schilder wilde gedurende zijn leven maar niet tot rust komen. Daar had hij uiteindelijk de kunst voor nodig.


Toorop is te zien in het Haags Gemeentemuseum. De rusteloosheid spat van de expositie af. In de loop van zijn leven onderging hij een groot aantal invloeden en beoefende een evengroot aantal stijlen. Realistisch, neoimpressionistisch, symbolistisch. Zijn oeuvre heeft een duizelingwekkende omvang. En de man bleef maar reizen. Brussel, Londen, Domburg, Katwijk, Broek in Waterland. Om maar eens een paar plaatsen te noemen die Toorop aandeed.

kastanjeboom (le marronnier)



portret



Breistertje

Maar dan aan het einde van zijn leven. Dan zoekt hij naar de hiëroglyfen van de innerlijke stilte. Toorop koos niet voor de weg van de geleidelijkheid. Integendeel, kunst werd een voertuig voor de revolutie naar rust, zoals hij het zelf noemde.

Elk mensch bewandelt zijn eigen levensweg.

Paul Strijp, 19 april 2016

(bronnen: foto's genomen in Haags Gemeentemuseum)









Ervaringen met een vluchteling (3): huwelijk-op-afspraak

Daar stond ik dan. Op bezoek bij een Syrische vluchteling met zijn twee kinderen. Klassieke vluchtgeschiedenis: barre tocht door de woestijn en vervolgens met een bootje de Middellandse Zee over. Zeven maanden later al in het bezit van een verblijfsvergunning. In onze termen een èchte vluchteling: een man die bij terugkeer naar zijn land van herkomst te vrezen heeft voor zijn leven.


Onze gehele familie zou ook worden uitgenodigd. Voor het huwelijksfeest. De dochter zou één van de komende weken een ontmoeting hebben. Met een Syrische jongeman die al twee jaar in Nederland woont. Zij kende hem nog niet. De afspraak voor de ontmoeting was gemaakt via de vaders die elkaars telefoonnummer hebben. Na het gesprek vindt er een intern beraad in familiaire kring plaats: wel of niet trouwen? Is deze jongeman haar waard? Beide opties liggen nog open, ik had niet de indruk dat er sprake zou zijn van een gedwongen huwelijk. Toch liet het voorval me niet los. Bij alle gemeenschappelijkheid en sympathie die ik voor deze mensen voelde, zijn de culturele verschillen enorm.

Dit meisje doet haar best om in onze westerse samenleving te integreren. Is dat überhaupt mogelijk, zo vraag ik mij af, als zij deze achtergrond met zich meesleept?






Paul Strijp, 2 april 2016