Tycho en de verdampende heimwee

"Tycho, verdomme, lig niet zo te klieren".

De wachttijden voor de boot naar Den Helder waren niet eens zo heel lang. Toch liep de spanning in sommige auto's prettig op. In gezinsauto's voornamelijk. Naast ons twee volwassenen en drie kinderen. Een prachtig doorsnee-gezin. Van die kinderen hield Tycho de gemoederen flink bezig. Wij konden terugkijken op een geslaagde vakantie, maar worstelden ook nog altijd met wat dubbele gevoelens. Heerlijk een vakantie zonder kinderen. Maar enige heimwee naar vroeger was ons toch ook niet vreemd.

"Tycho, verdomme, als je nu niet ophoudt. Ik waarschuw je nog een keer".

Wij keken elkaar aan en zagen dat het goed was. De heimwee was snel verdampt.

Paul Strijp, 19 augustus 2016

Doortellen of opnieuw beginnen?

Mijn vrouw en ik komen er niet uit. De zaak zit muurvast. U zult zich vast afvragen: wat is er aan de hand? Welnu, het gaat om de telling bij het dobbelen.

Gedurende onze vakantie spelen wij elke dag wel een paar potjes. Zo ook de afgelopen weken in Italië. De uitslagen worden nauwgezet bijgehouden en al snel ontwikkelt zich iets wat op een competitie-op-het-scherpst-van-de-snede lijkt. Die competitie meende ik aan het einde van onze vakantie glorieus te hebben afgesloten. 29 - 28 in mijn voordeel, kon geen misverstand over bestaan. Voor de potjes die wij vervolgens thuis nog zouden spelen, wilde ik een geheel nieuwe competitie starten. Dat lijkt mij heel reëel, toch? Maar mijn vrouw wil die potjes optellen bij de stand van Italië, waardoor het nu plots 31 - 29 in haar voordeel is. Dat laat ik natuurlijk niet zo maar gebeuren, dat begrijpt u ook wel.

We staan op het punt om een mediator in te schakelen, maar ik houd sterk rekening met de mogelijkheid dat hier uiteindelijk een rechter het finale oordeel over zal moeten uitspreken.

Soms gaan de dingen nu eenmaal zo.


Paul Strijp, 17 augustus 2016

Diligence aan de Copacabana

"Wat is dat?", vroegen mijn kinderen. "Een telegram? Nooit van gehoord". Ze moesten er zelfs wel een beetje om lachen. We keken naar een uitzending van Umberto Tan die premier Mark Rutte op bezoek had. Tan zat met zijn gevolg vorstelijk langs het Braziliaanse strand van de Copacabana. Rutte beweerde dat hij een prachtige baan had. "Ik mag alle winnaars van een gouden medaille op de Olympische Spelen bellen, de koning stuurt een telegram".

Koning Willem-Alexander moderniseerde, zo las ik ooit, zijn hofhouding na de troonopvolging. Hij investeerde flink in informatietechnologie, iets waar zijn moeder nooit zo veel aandacht voor had. En dan stuurde hij nu een telegram? Geen app of een like op Facebook?

Ik vind het wel mooi zo, een koning moet geen appjes sturen. Hopelijk wordt dat telegram, net als in de tijd van zijn over-, overgrootmoeder koningin Emma met de diligence aan de Copacabana afgeleverd.

Paul Strijp, 6 augustus 2016

Oren onder of boven de badmuts?

Het zijn van die onbezorgde dagen. Dagen waarop je door geen enkel vraagstuk of dilemma gekweld wordt. Dagen die voorbij glijden, langs een zwembad, op een ligbedje. Boek of tijdschrift bij de hand, maar dat is het dan ook wel. Maar zelfs die dagen laten je niet onbezorgd. Immers, het Italiaans zwembad schrijft het gebruik van badmutsen voor.

Daarmee dient zich een vraagstuk van een zekere allure aan. De vraag luidt: oren onder of boven de badmuts? Ik kom er niet uit en neem er de tijd voor, maar mijn familie schiet mij te hulp. Op het moment dat ik zelfstandig een keuze heb gemaakt (die keuze luidt: oren boven de muts!), krijg ik massief te verstaan: dat is het in elk geval niet!

Met mijn oren onder mijn badmuts spring ik in het water, opgelucht dat er weer een zomers dilemma tot een goed einde is gebracht.

Paul Strijp, 4 augustus 2016

Mijn kind is volwassen geworden

Nog maar twee jaar geleden belde zij weleens in paniek op. Als zij van Diemen naar het centrum van Amsterdam moest fietsen en ze al bij Carré de weg kwijt was. En nu, nu moest zij in haar eentje reizen van Alicante in Spanje naar Pisa in Italië. Eerst met de trein van Alicante naar Valencia, vervolgens met de metro naar de luchthaven om van daaruit naar de plaats van bestemming te vliegen. Geen wereldreis, genoeg leeftijdgenoten maken die wel, maar voor haar toch best een tripje.

In Pisa stond ik haar samen met onze oudste dochter op te wachten. In de aankomsthal. Telkens als de deuren opengingen, keken we verwachtingsvol naar een klein meisje met te grote koffers. En toen zij dan eindelijk die hal binnenschreed, zwaaide zij zelfbewust vanuit de verte naar ons. Geen greintje twijfel of angst op haar gezicht te bespeuren. Een moment dat elke ouder herkent.

Het moment dat je je beseft: mijn kind is een volwassen vrouw geworden.

Paul Strijp, 31 juli 2016

Ranzig mannetje op Italiaans terras

Ik zie hoe mijn beide dochters en vrouw al staan te genieten. Mijn eigen ijsje staat te wachten in een houdertje. Het smeekt mij om vooral snel af te rekenen en te betalen. Het puilt immers uit, aan alle kanten uit. Niet netjes in bolletjes gegoten zoals bij ons in Nederland. Neen, onbehouwen stukken ijs. Ijsschotsen, geen vorm of symmetrie in te ontdekken. Ondertussen begint het te druppelen. Onbedaarlijk te druppelen zelfs.

Nadat ik in mijn beste Italiaans heb proberen duidelijk te maken dat het wisselgeld als fooi mag worden gezien, loop ik naar buiten. Voorovergebogen. Heel erg voorovergebogen. Ik realiseer mij het tragi-komische van de situatie, probeer er het beste van te maken door in elk geval mijn broek te sparen. In die poging faal ik. Nog voordat ik op het terras plaatsneem, zit er een niet te ontkennen vlek in. Drie druppels van het nocchiolo ijs die zich gezamenlijk aandienden, met geen mogelijkheid te ontwijken. In de val van die druppels, tergend traag, kon ik nog wel een zekere schoonheid ontwaren.

Maar nu mijn broek! Mijn broek die vanochtend net schoon uit de was kwam. Waarin hij was beland vanwege een vetvlek door een druppelend Italiaans ijsje. "Die Italianen ook", mopper ik. Ongemakkelijk probeer ik mijn schaamte op het terras te camoufleren, maar merk dat een oudere Italiaanse mijnheer mij al lang heeft betrapt. Ik voel mij een ranzig mannetje en neem mij voor om nooit meer Italiaans ijs te eten. Echt nooit meer, moeten ze eerst maar eens leren om ijs op een normale manier te scheppen.

Op straffe van een wasbeurt per dag weet ik dat ik een dag later weer aan de verleiding zal bezwijken.

Paul Strijp, 31 juli 2016

De mythe van de dolce vita

De banken in Italië wankelen, de Europese Unie dreigt te worden meegesleurd. Dixit de Volkskrant van 29 juli. Het wemelt van de slechte leningen, een volgende kredietcrisis is nabij. De oudste bank van de wereld, de Monte dei Paschi di Siena, staat op omvallen.

Je kunt het je nauwelijks voorstellen. Neem alleen al het stadje San Miniato midden in de Toscaanse heuvels. Het leven is hier zoals God dat ooit bedoeld heeft. Dolce vita. Weergaloze landschappen, verrukkelijke wijnen, karaktervolle keuken met truffels. Aan de andere kant leren de ervaringen in Griekenland dat een kredietcrisis mensen meedogenloos in de afgrond kan storten. Dat het aantal zelfmoorden exponentieel stijgt als gevolg van de erbarmelijke vooruitzichten en de hoge werkloosheid, vooral onder jongeren.

Misschien is de dolce vita wel gewoon een mythe waar alleen een onbezorgde bovenlaag zich in kan wentelen.

Paul Strijp, 29 juli 2016