De nieuwe perspectieven liggen op straat

 

Fragmenten van gesprekken, losse flarden, zijn vaak het leukst. Delen van conversaties waarvan je de context niet kent, waarover je je dus eigenlijk ook geen oordeel mag aanmeten, maar waarvan je toch het gevoel hebt de essentie te begrijpen.

Zoals vanochtend, bij het passeren van twee voetgangers op het trottoir.

'Ik heb zó genoeg van die ouderen. Altijd maar zeuren over de jongeren. Dat ze eindelijk eens respect moeten opbrengen voor de oudere medemens. Want nou, respect? De ouderen moeten respect hebben voor de jongeren en ophouden met dat gezeik. Veel jongeren leven in een uitzichtloze situatie, hebben helemaal geen toekomst meer.'

Ik probeerde te vertragen om nog wat meer op te vangen. Maar dat zou wat al te opvallend zijn geweest. Het gesprek doofde langzaam uit. Nogmaals, context onbekend. Maar toch het gevoel dat je op straat de mooiste perspectieven op het leven hoort.

Paul Strijp, 6 augustus 2022

Geniet nog even van uw bloemetje

Goh, heeft de bloemensector nu ook te lijden onder de huidige inflatiecrisis? Met stijgende prijzen en personeelstekorten tot gevolg? Zo vroeg ik mij af bij de aankoop van het wekelijkse bosje. 'Nog niet mijnheer', zo begon de verkoper. 'De bloem is een seizoensproduct, moet u weten. De bloementeelt draait nu, midden in de zomer, op de energie van de zon. De prijzen rijzen dus nog niet de pan uit. Maar over een half jaar zijn ook wij afhankelijk van de elektra en het gas. En omdat de prijs hiervoor verdrievoudigt, zou dat met die voor de bloemen ook zo maar eens kunnen gebeuren, mijnheer.'

Hij stond alleen in de zaak. 'Personeel? Ook bij ons niet meer te vinden. Voor mijn vaste vrije dag moet ik de collega's van de andere filialen smeken om hier in de zaak te komen staan. Mijn zomervakantie van twee weken kan ik op mijn buik schrijven. En als je dan eens een nieuwe medewerker hebt aangenomen, verschijnen ze gewoon niet. En hoor je nooit meer iets.'

Ik rekende af, de prijs lag net onder de tien euro. En vroeg me af of ik hier in de wintermaanden drie tientjes voor wil neertellen.

Geniet nog even van uw bloemetje. Want dat is pas echte kilheid. Als we ons straks in een koud huis niet eens meer de kleine geneugten kunnen permitteren.

Paul Strijp, 6 augustus 2022

 

Gefeliciteerd met de verjaardag van uw ziekte

 

Het was precies een jaar geleden dat zij een herseninfarct had gekregen. En juist op die dag moest zij langs bij de huisarts. Voor duizeligheid, dat kwam er dan nog eens bovenop. De huisarts, een frisse jongeman tussen de dertig en veertig, hoorde het hele verhaal aan. Stelde een aantal vragen en had verder geen lichamelijk onderzoek nodig. Nuchter stelde hij de diagnose, gelukkig was er niets ernstigs aan de hand. Een opluchting.

Vriendelijk deed hij ons uitgeleide. 'En nog gefeliciteerd met de verjaardag van uw ziekte. Er zijn mensen met een herseninfarct die meteen overlijden en die dag nooit mogen vieren.' Een radicaal ander gezichtspunt dat weer even voor de broodnodige relativering zorgde.

Paul Strijp, 6 augustus 2022  

Franse onvrede bij feest Tour de France

Op het eerste gezicht een groot feest. De doorkomst van de Tour de France in het dorpje Arbois in de Franse Jura. Dolle vreugde bij kinderen die bedolven worden onder de commerciële gadgets van de rondrijdende motoren van sponsoren en wielerploegen. De volwassenen zien er op toe dat de kinderen alles veilig opbergen in tasjes. En als het moet zijn diezelfde volwassenen niet te beroerd om snel voor elkaars neus iets weg te graaien. Kortom: geen reden voor chagrijn, zou je zo zeggen.

Schijn bedriegt. Wie goed kijkt ziet zo’n dag ook de Franse onvrede smeulen.

Paul Strijp, 19 juli 2022

De fietser geeft nog even een belletje

Kilometers lang reden we samen, zonder een woord te wisselen. Op de fietssnelweg tussen Haarlem en Amsterdam. De ene keer reed hij even op kop, daarna nam ik de leiding over. Dat zwijgzame was makkelijk en ongemakkelijk tegelijk. In je eigen cocon is het prettig toeven, op hetzelfde moment vraag je je af waarom je de ander niet een vriendelijk knikje gunt. Bijvoorbeeld bij een stoplicht waar je allebei voor rood staat te wachten.

Tot ik een klein bescheiden belletje hoorde. Ik draaide me om en zag dat hij een afslag had genomen. Kennelijk vond hij het de moeite waard om gepast afscheid te nemen. Ik wist niet hoe snel ik hem alsnog dat knikje moest toewerpen.

Paul Strijp, 19 juni 2022  

De Afghaanse mevrouw berooft mij van mijn vooroordelen

Mijn vooroordelen liepen me weer eens voor de voeten. "Zij zal wel de jongste bediende zijn" schoot door mijn hoofd toen een jonge, donkere vrouw met  hippe spijkerbroek in de brillenzaak de sterkte van mijn ogen ging meten. Daarbij ging zij zwijgzaam te werk. Na enige tijd voelde ik de behoefte, waarom weet ik ook niet, om de stilte te doorbreken.

"Neen, ik ben geen opticien, ik ben optometrist" antwoordde ze. Om er aan toe te voegen dat optometrie een HBO-opleiding is. Opticiens volgen een studie op MBO-niveau. "Optometrie is vooral puzzelen. Dat vind ik leuk. De studie zou eigenlijk universitair moeten zijn. Het liefst was ik in het toerisme gaan werken. Maar in de Afghaanse cultuur doe je je ouders een plezier als je in de zorg gaat werken. Zo ben ik hier beland."

Maar daar bleef het niet bij, mijn vooroordelen gingen verder in rook op. "Sinds drie maanden ben ik ook eigenaar van deze zaak. Ik wil er een kliniekje van maken, dus meer dan alléén maar een brillenzaak. Mijn liefde voor het toerisme beantwoord ik door veel te reizen en zo andere culturen te leren kennen."

Toen moest het mooiste nog komen. Een concurrent van haar had me voor de vervanging van mijn brillenglazen een offerte van 450 euro voorgeschoteld. En hoewel ook zij had vastgesteld dat mijn oogsterkte iets was verminderd, vond ze dat geen reden om me nieuwe glazen te verkopen. "Zo lang u zich comfortabel voelt met deze glazen, is het goed."

Een verrijkende zaterdagochtend-ervaring.

Paul Strijp, 19 juni 2022

Vergeten worden we toch

De ondraaglijkheid van het vergeten worden na de dood. Een onvermijdelijk proces waaraan wij allen moeten geloven. Over honderd jaar kent niemand je meer. Mocht je begraven willen worden, ook dan tekent zich de vervaging van de herinnering langzaam af.

De Deense fotograaf Torben Eskerod maakte er prachtige foto's van. Op de Romeinse begraafplaats Campo Verano. Tot vandaag te zien in Museum Hilversum. Na vandaag niet meer. Ook daarin schuilt het lot van de eindigheid.

Paul Strijp, 19 juni 2022