Geen rust en reflectie voor de serveerster in Aalden

Ongevraagd bleef zij bij ons staan. Nadat zij alle bestellingen keurig op het tafeltje had gezet. De serveerster van een uitspanning in het Drentse Aalden. Zij had zojuist twee dove klanten geholpen die zich moeilijk verstaanbaar kunnen maken.

"Ik wil gebarentaal gaan leren. Interessant, dat kan via YouTube. Daarnaast ga ik een opleiding tot game designer volgen. In Groningen. Met de bus is dat 50 minuten vanuit hier. Dan leer ik om games te maken, te programmeren en te hacken. En ben ik verzekerd van een baan. Ook sta ik op de markt in Emmen met biologische, dus suikervrije koeken. Die lopen als een tierelier. De vriendin van mijn vader wil ik gaan helpen in haar bloemenzaak. En mijn bijbaantje in de horeca wil ik natuurlijk ook behouden."

Wij zaten erbij en keken ernaar. Overweldigd, zoveel energie, een wervelwind. Die gaat zich niet vervelen, dacht ik nog.

De vraag naar de momenten van rust en reflectie in haar leven komt later wel. Of niet natuurlijk.

Paul Strijp, 25 augustus 2021

Het leven is niet eerlijk

'Mijn hele leven heb ik niet gerookt en niet gedronken. En nu overkomt mij dit', zuchtte de bijna-tachtigjarige patiënte vanuit haar ziekbed. De verpleegkundige wist er wel raad mee. 'Ach mevrouwtje, wij krijgen hier ook patiënten van dertig. Moeders met drie jonge kinderen. Die hebben ook nooit gerookt en gedronken. En die krijgen te horen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Het leven is nou eenmaal niet eerlijk. Maak er wat van, dat is het enige wat we kunnen doen'.

Het vrouwtje van bijna-tachtig werd er stil van. Zo veel kordaatheid had ze duidelijk niet verwacht. Ze kon alleen maar ongemakkelijk glimlachen.

De woorden van de verpleegkundige deden mij denken aan de beroemde Engelse filosoof Popper. Hij sprak ooit over onze plicht tot optimisme.

Laat onverlet dat het leven oneerlijk is.

Paul Strijp, 19 augustus 2021

 

Natuurbegraafplaatsen creëren hun eigen vraag

De beste man had 22 hectare grond gekocht. Ergens in Drenthe, in de omgeving van Meppen. Op die grond is inmiddels een natuurbegraafplaats aangelegd. En het moet gezegd: die is allerfraaist.

"Ik verkoop eeuwige grafrechten. Na tien jaar dus geen gedoe voor de nabestaanden. Maar mensen kiezen ook voor deze begraafplaats vanwege de harmonie met de natuur. Soms komen ze vooraf langs om een plekje uit te zoeken. Niet alleen zieke mensen doen dat, ook bijvoorbeeld gezonde dertigers. En ze komen overal vandaan: uit deze regio maar ook uit de rest van het land. Zelfs mensen uit de Randstad liggen hier begraven. Ik merk dat het aanbod zijn eigen vraag creëert".

Bij die laatste zin kon ik mij wel iets voorstellen.

Paul Strijp, 7 augustus 2021

Stiekem hopen op een corona-uitbraak

Zij zuchtte. De serveerster van een terras aan de Zeeuwse kust. Ging gebukt onder een enorme administratieve last. De verplichting om van alle bezoekers de 06-nummers te registreren. Immers, bij een  corona-uitbraak in haar café-restaurant moesten al die mensen gebeld worden. Hele ordners had ze inmiddels aangelegd, zo klaagde ze enigszins verongelijkt. Zonder overigens haar vriendelijkheid te verliezen.

Onlangs nog. Een man die helemaal door het lint was gegaan. Waarom? "Heel simpel. Ik sprak hem aan omdat hij te dicht op de andere gasten zat. Meer niet." Zijn vrouw verontschuldigde zich nog voor zijn gedrag. Hij was gewoon corona-moe, zei ze.

Het viel allemaal niet mee. Ander voorbeeld. Gisteren had ze de mobiele nummers met een stift genoteerd op een klein white-board. Begon het te regenen. Alle cijfers en letters dropen letterlijk van het bord af. Ze kon wel huilen.

Ondertussen worden ze ook nog eens geïnspecteerd. Door drones die boven de kust vliegen. Op zoek naar bezoekers die buiten de openingstijden de terrassen bevolken. Draagt ook niet echt bij aan ontspanning voor de serveersters. In één keer zo'n apparaat boven je hoofd.

Bij het afscheid volgde de echte ontboezeming. Stiekem had ze gehoopt dat ze ten minste één keer een telefoontje had moeten plegen naar die 06-nummers. Met de boodschap dat in hun café-restaurant een corona-besmetting was uitgebroken. Dan had ook de GGD in actie moeten komen. Die hadden dan alle gasten moeten nabellen voor het bron- en contactonderzoek. Dan was er ten minste nog iets met haar corona-administratie gebeurd.

Nu niet. Alles was voor niets geweest.

Paul Strijp, 13 juni 2021

De gemeente Diemen wil niet groen zijn

 

Het is goed dat het gebeurt. De aanleg van een tunnel onder de spoorlijn in Diemen. Met het intensieve treinverkeer van en naar Amsterdam was de spoorovergang vaak gesloten. Met alle nare gevolgen van dien. Uitstoot van vervuilende stoffen, chagrijn van wachtende automobilisten, potentieel gevaarlijke situaties. En misschien ook nog wel wat economische schade, dat weet ik verder niet.

Die tunnel gaat er dus komen. Maar hoe? Het zal vast mooi worden. Toch stemt het informatiebord mij niet gerust. Scheiding van fiets- en wegverkeer, veilige verbindingen, een betere toegang tot het perron, ruimte voor alle verkeersdeelnemers. Allemaal nobele verkeers- en mobiliteitsdoelstellingen.

Het zal vast mooi worden. Maar hoe zit het met het groen? Om de aanleg mogelijk te maken moesten veel bomen het veld ruimen. Komen die straks terug? De wettelijke bepalingen over natuurcompensatie zullen de gemeente Diemen daar vast toe dwingen. Maar op het bord lezen we er niets over. Wie goed kijkt ziet wat schaamgroen in de bermen. Maar niets van een prachtig groen gebied boven de tunnel.

Het zal vast mooi worden. Maar op de borden positioneert de gemeente Diemen zich als een gemeente die de doorstroming en veiligheid in de Metropoolregio Amsterdam niet in de weg wil staan.

De gemeente Diemen laat zich niet zien als een groene gemeente.

Paul Strijp, 29 mei 2021 #diemen 

Computer vergeet corona, verkoopster vergeet afspraak

Met grote verbazing keek de verkoopster mij aan. De verkoopster in de brillenzaak, de opticien dus. Wat kwam ik in hemelsnaam doen? Was ik helemaal gek geworden?

Wat was er aan de hand? Ik had op uitnodiging van de zaak een afspraak gemaakt. Die uitnodiging had ik via de email ontvangen. En telefonisch bevestigd. Twee jaar geleden mijn eerste leesbril gekocht, nu een goed moment voor een periodieke oogmeting. Dat was de gedachte. Briljant van de opticien, vond ik.

Eenmaal binnen vlogen de bezwaren mij om de oren. Of ik wel wist dat het corona was? Dat we voor die oogmeting een kwartier in een klein kamertje moesten. De opticien  en ik. En dat er dan een gerede kans op besmetting was. Of ik me dat wel gerealiseerd had? De non-verbale verbazing op haar gezicht was zeker zo groot als de verbale. Hoe kon een klant zo onbenullig zijn?

De computer spuugt automatisch uitnodigingen uit. En vergeet daarbij weleens een variabele. Corona in dit geval. Zoals de opticien vergeet dat de afspraak gewoon bevestigd was. Kan gebeuren, niet over zeuren. Er zijn ergere dingen in deze wereld.

Maar lachen blijft het wel natuurlijk.

Paul Strijp, 22 mei 2021

Frituur Master

Natuurlijk, iedereen zijn vak. En hoe minder je van een vak weet, hoe voorzichtiger je moet zijn met oordelen of uitspraken. Dat dus allemaal voorop gesteld.

Maar een Frituur Master? Ik heb er geen enkel beeld bij. Waarin onderscheidt een Frituur Master zich van een 'gewone' frituurmedewerker? Is hij of zij in staat om de baktijd van een kroket beter te beoordelen? Of om een frietje kapsalon perfect samen te stellen? Of om de friet de weg te wijzen naar een duurzame en vleesarme toekomst? Dus juist zonder klassieke kroket?

De website https://foodmaster.nl/ geeft een beeld van de ambities. "Gewoon goede kwaliteit". "Warm worden ontvangen, dat is een must". "Lekker meegenomen" bij de aankoop van een kleine milkshake. "Onze frietcultuur, een stukje Nederlandse trots" en "een frietje is altijd goed".

Allemaal prijzenswaardige ambities. Toch blijf ik met de vraag zitten: is de titel Master in dit geval niet een beetje opgeblazen?

Paul Strijp, 13 mei 2021