Een land dat de omgekeerde vlag tolereert, houdt niet van zichzelf

 

Ze hangen er nog steeds, op talloze plaatsen in het land. De omgekeerde vlaggen. Symbool van de boerenprotesten tegen het stikstofbeleid van het kabinet.

De mogelijkheid om protesten te laten klinken is een groot goed in een democratie. Toch kun je vraagtekens zetten bij deze vorm van protest. Waarom? Omdat de Nederlandse vlag ten diepste onze nationale identiteit weerspiegelt. Net als het volkslied. Daar valt niet mee te spotten. Omgekeerde vlaggen snijden dwars door onze nationale ziel.

De handhavers in ons land zouden de boeren vriendelijk doch dringend moeten verzoeken om die omgekeerde vlaggen te verwijderen. Deze suggestie is niet nieuw, talloze publicisten wezen hier al eerder op. Vergeefs. De omgekeerde vlaggen hangen er nog steeds.

Een land dat de omgekeerde vlag tolereert, houdt niet van zichzelf.

Paul Strijp, 18 december 2022

Telstar is romantiek

Een voorzitter met zelfspot. "Bij Telstar is het al vanaf 1963 weinig rooskleurig”. Voor de goede orde: de betaald-voetbalorganisatie Telstar is in 1963 opgericht. Diezelfde voorzitter is niet te beroerd om de tribunes schoon te maken. En weet en passant Louis van Gaal via zijn vrouw Truus te strikken om Telstar een wedstrijd als hoofdcoach onder handen te nemen.

De lichtmasten van het stadion staan symbool voor de IJmond. Krachtig, onverschrokken. Helaas weigeren zij weleens dienst. Het functioneren van de lampen is dan ook een voorwaarde van de trainer bij zijn contractonderhandelingen. De lampen moeten het doen, anders vertrekt hij. Als voetballer kom je alléén in het eerste elftal als je er in principe niet wilt spelen. Het is namelijk de bedoeling dat je er zo snel mogelijk vertrekt. Een onverhoopte promotie naar de eredivisie zou het einde van de club betekenen. Sportief, financieel noch organisatorisch kan zij dat dragen.

Telstar uit Velsen-Zuid. Een pareltje in het betaalde voetbal. Een club die de binding met de supporters in de IJmond koestert en daar nooit van vervreemdt. Het grote geld is er namelijk niet. Een club die haar maatschappelijke functie niet verzaakt. En die in de rafelranden van het betaald voetbal voortdurend op zoek is naar mogelijkheden om te overleven. Zoals de uitgifte van een parfumlijn, de Frankie Number Six. Vernoemd naar de speler met rugnummer 6.

Bekijk deze documentaire: https://www.npostart.nl/2doc/24-02-2022/BV_101407620

Telstar is geen voetbal. Telstar is romantiek.

Paul Strijp, 18 december 2022

Marco van Basten is een groot voetbal-analyticus

Ze hebben allemaal het hoogste woord. Grossieren in waarheden, twijfelen nooit, kennen geen onzekerheden. De voetbal-analytici op televisie. Hun succesvolle voetbalverleden verschaft deze mensen een vrijbrief om over alle voetbalvraagstukken in dit leven een oordeel te vellen. Soms genadeloos. Zoals Rafael van der Vaart. Die permitteerde het zich onlangs om een ex-collega, doelman Jasper Cillessen, publiekelijk als een ‘naar mannetje’ te kwalificeren. Pats boem, moet kunnen. Collegiale vertrouwelijkheid is kennelijk geen norm.

In dit gezelschap beweegt zich een heroïsche uitzondering. Marco van Basten. De voetbalvirtuoos uit de jaren tachtig en negentig. Die de harten in de nationale competities van Nederland en Italië stal. En die nimmer vergeten zal worden door zijn oogstrelende doelpunt-uit-een-onmogelijke-hoek in de finale van het Europees Kampioenschap in 1988 tegen Rusland. Inmiddels een eerbiedwaardige éminence grise.

Die Marco van Basten dus. Die moest gisteren de vraag beantwoorden of Oranje in de verlenging van de kwartfinale tegen Argentinië niet hetzelfde va banque voetbal had moeten blijven spelen als in het laatste deel van de tweede helft. Zijn antwoord was even nuchter en bescheiden als relativerend. ‘Dat weet ik niet.’

Die Marco van Basten dus. Die ook al eens verklaarde dat hij zichzelf geen goede trainer vond. Een unicum in het wereldje van de voetbal-analytici. Een verademing.

Er moeten meer Marco van Bastens komen. Een heilloze zoektocht, die zijn er niet.

Paul Strijp, 12 december 2022

Het allermooiste voor de allerarmsten

Het woningcomplex moest het allermooiste worden. Vanuit de gedachte dat alléén het allermooiste goed genoeg was voor de allerarmsten. Het Schip in de Oostzaanstraat in Amsterdam, gelegen in de Spaarndammerbuurt. Gebouwd door één van de vermaarde architecten van de Amsterdamse School, Michel de Klerk.

En het allermooiste werd het. Met een universele vormentaal, zodat de arbeiders niet struikelden over ingewikkelde en abstracte mythologische symbolen. De schoonheid van de gebouwen en het nabij gelegen postkantoor moest leiden tot een verbetering van hun maatschappelijke positie. En niet te vergeten tot trots.

Oordeel hieronder zelf of De Klerk daarin geslaagd is. Maar kijk eerst nog even naar de woning hierboven. Een woning op dezelfde locatie maar dan vóór de bouw van het Schip. Die bood plaats aan acht tot tien leden van hetzelfde gezin. De bedstee was voor de ouders, de rest moest zittend slapen op de bank. Met de komst van het Schip verbeterde de gezondheid van de mensen aanzienlijk. Gezondheid zagen zij vanaf toen als een vorm van vrijheid. De wekelijkse controle op het verplichte gebruik van het nabijgelegen badhuis zullen zij vast op de koop toe hebben genomen.

fragment in postkantoor

telefoontoestel in spreekcel voor het hele gezin

Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Paul Strijp, 29 november 2022

Ook van Instagram wist Johan Cruijff alles

De hoofdrolspeler van de avond trad af en toe uit zijn rol. En gaf dan commentaar op de hedendaagse ontwikkelingen. Tobias Nierop. Hij speelde niet Johan Cruijff, Tobias Nierop wàs Johan Cruijff. In de musical 14.

foto geportretteerd in AFAS-theater in Leusden bij musical 14 

Social media waren er al tijdens het leven van Cruijff (1947 - 2016). Of hij zich er ook van bediende, weet ik niet. Feit is in elk geval wel dat Instagram tijdens zijn leven nog niet bestond. Dat deed er verder niet toe. Nierop hield er een onnavolgbare redenering over zoals Cruijff gedaan zou hebben als hij nog in leven was geweest. Niet te beroerd om ook over Instagram als een expert zijn licht te laten schijnen.

idem

Het gemis van Cruijff deed zich voelen in Leusden.

Paul Strijp, 27 november 2022

S. toont zich barmhartig

 

Het was alweer enige jaren geleden. Een internationale zakenreis. En ik wist, de wereld is veranderd. Welnu, ik heb het geweten. Dat is de wereld inderdaad.

Dat begon al bij het inchecken in het hotel. Of ik het nummer van mijn creditcard wilde geven. Een creditcard heb ik niet en mis ik ook niet. Maar is kennelijk wel nodig. Gelukkig volstond een contant bedrag.

Een dag later had ik een fiets nodig. Het reisgezelschap waarin ik mij bevond bediende zich daarvoor van een app. Donkey werd mij verteld, of ik die even wilde downloaden. Dat leverde een rijk geschakeerde verzameling van games op. De mogelijkheid om een fiets te reserveren kon ik niet vinden. Geen probleem. De leidster van het gezelschap, S. geheten, wees mij erop dat ik een andere versie van Donkey nodig had. Donkey Republic. Dat klopte. Met deze app kun je met je creditcard een bedrag overmaken. Daarmee kun je een fiets afhalen.

Zo deden zich nog wat ongemakken voor. Een mailtje gemist waardoor ik het verkeerde adres voor de start van een fietstocht had,  een ticket voor een grote bijeenkomst vergeten waar S. mij aan moest helpen.

S. durfde ik niet meer onder ogen te komen. Wat zou zij wel niet van deze oude man denken? Van een collega begreep ik dat zij verguld was met de vele complimenten die ik haar gegeven had. Dat luchtte op.

De wereld is veranderd. Reiservaring en een beetje met je tijd meegaan zijn nodig om in die wereld ontspannen te kunnen blijven. Zeker met het klimmen der jaren, zo weet ik inmiddels.

Overigens. De reis was verder geslaagd.

Paul Strijp, 19 november 2022  

Dan is daar plots de vrouw met veerhoed van Gustav Klimt

Het Wenen van rond 1900. Bruisende metropool in het langzaam in verval rakende Oostenrijks-Hongaarse rijk. In dat Wenen woonde en werkte Gustav Klimt. Symbolist. Wat zo veel wil zeggen als: hij behoorde tot een stroming in de schilderkunst die een bewust en nadrukkelijk gebruik van kleuren nastreefde. Als een manier om emotie en daarmee de eigen werkelijkheid uit te drukken.

De tentoonstelling in het Van Gogh Museum in Amsterdam toont welk veelzijdig oeuvre de man heeft achtergelaten. Veel met goud gedecoreerde schilderijen, muurschilderingen, landschappen die aan Van Gogh doen denken. Vooral de slangen, wulpse vrouwenfiguren en weelderige tuinen blijven hangen.

En dan plots, pats boem. Dan is daar het werk dat je het meest raakt. Niet De Kus of een ander topwerk. Neen, Vrouw met vederhoed. Uit 1908.

Vraag me niet waarom.

Paul Strijp, 19 november 2022