Als het moet hoort Maastricht bij Nederland

Waarnemend gouverneur Johan Remkes van Limburg keek naar boven. Bij het provinciegebouw zag hij twee vlaggen wapperen, fier. De Limburgse en de Europese. ‘Dat is vreemd’, dacht hij, ‘ik ben toch op deze post gezet door het Nederlandse kabinet’. Hij bedacht zich geen moment en beval ook de Nederlandse vlag te hijsen. Aldus geschiedde.

Het stadhuis van de gemeente Maastricht heeft drie vlaggen in top hangen. Die van de eigen stad, de Limburgse en de Europese. Desgevraagd geeft de burgemeester met een glimlach te kennen dat de Nederlandse vlag ontbreekt omdat er maar drie masten op het dak van het stadhuis staan. Tja, dan moet je natuurlijk kiezen. Navraag leert dat de Nederlandse vlag heus weleens gehesen wordt. Op die dagen namelijk die het Nederlandse vlaggenprotocol voorschrijft. Koningsdag en 4 mei bijvoorbeeld.

Maastricht hoort bij Nederland als het moet. Anders niet.

Paul Strijp, 18 september

#maastricht 

Moeite

 

Een collega neemt binnenkort afscheid en ik kan daar niet bij zijn. Deze collega heb ik altijd zeer gewaardeerd. Dus ik dacht: ik stuur geen appje om mijn afwezigheid te melden maar een heuse ansichtkaart. Dat is wel zo persoonlijk. Toch valt dat nog niet mee.

Naar de winkel om zo'n kaart uit te zoeken, niet vergeten een postzegel te kopen, thuis de kaart schrijven en tot slot de gang naar de brievenbus. Zo'n routine zijn we helemaal verleerd. We geven tegenwoordig de voorkeur aan digitale handelingen. Die verrichten we terloops, dat is wel zo makkelijk en snel. Een cadeautje in de vorm van een geldbedrag geven we via een financiële transactie, een verjaardag doen we af met een appje. Des te groter is de bevrediging als je deze handeling negeert en voor de ouderwetse manier kiest. Als je moeite doet voor iemand.

Ik had de ansichtkaart nog niet op de bus gedaan of ik las dat PostNL een nieuwe dienst aanbiedt. Een persoonlijk bezorgde ansichtkaart kun je voortaan online bestellen.

Paul Strijp, 30 augustus 2021

Geen rust en reflectie voor de serveerster in Aalden

Ongevraagd bleef zij bij ons staan. Nadat zij alle bestellingen keurig op het tafeltje had gezet. De serveerster van een uitspanning in het Drentse Aalden. Zij had zojuist twee dove klanten geholpen die zich moeilijk verstaanbaar kunnen maken.

"Ik wil gebarentaal gaan leren. Interessant, dat kan via YouTube. Daarnaast ga ik een opleiding tot game designer volgen. In Groningen. Met de bus is dat 50 minuten vanuit hier. Dan leer ik om games te maken, te programmeren en te hacken. En ben ik verzekerd van een baan. Ook sta ik op de markt in Emmen met biologische, dus suikervrije koeken. Die lopen als een tierelier. De vriendin van mijn vader wil ik gaan helpen in haar bloemenzaak. En mijn bijbaantje in de horeca wil ik natuurlijk ook behouden."

Wij zaten erbij en keken ernaar. Overweldigd, zoveel energie, een wervelwind. Die gaat zich niet vervelen, dacht ik nog.

De vraag naar de momenten van rust en reflectie in haar leven komt later wel. Of niet natuurlijk.

Paul Strijp, 25 augustus 2021

Het leven is niet eerlijk

'Mijn hele leven heb ik niet gerookt en niet gedronken. En nu overkomt mij dit', zuchtte de bijna-tachtigjarige patiënte vanuit haar ziekbed. De verpleegkundige wist er wel raad mee. 'Ach mevrouwtje, wij krijgen hier ook patiënten van dertig. Moeders met drie jonge kinderen. Die hebben ook nooit gerookt en gedronken. En die krijgen te horen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Het leven is nou eenmaal niet eerlijk. Maak er wat van, dat is het enige wat we kunnen doen'.

Het vrouwtje van bijna-tachtig werd er stil van. Zo veel kordaatheid had ze duidelijk niet verwacht. Ze kon alleen maar ongemakkelijk glimlachen.

De woorden van de verpleegkundige deden mij denken aan de beroemde Engelse filosoof Popper. Hij sprak ooit over onze plicht tot optimisme.

Laat onverlet dat het leven oneerlijk is.

Paul Strijp, 19 augustus 2021

 

Natuurbegraafplaatsen creëren hun eigen vraag

De beste man had 22 hectare grond gekocht. Ergens in Drenthe, in de omgeving van Meppen. Op die grond is inmiddels een natuurbegraafplaats aangelegd. En het moet gezegd: die is allerfraaist.

"Ik verkoop eeuwige grafrechten. Na tien jaar dus geen gedoe voor de nabestaanden. Maar mensen kiezen ook voor deze begraafplaats vanwege de harmonie met de natuur. Soms komen ze vooraf langs om een plekje uit te zoeken. Niet alleen zieke mensen doen dat, ook bijvoorbeeld gezonde dertigers. En ze komen overal vandaan: uit deze regio maar ook uit de rest van het land. Zelfs mensen uit de Randstad liggen hier begraven. Ik merk dat het aanbod zijn eigen vraag creëert".

Bij die laatste zin kon ik mij wel iets voorstellen.

Paul Strijp, 7 augustus 2021

Stiekem hopen op een corona-uitbraak

Zij zuchtte. De serveerster van een terras aan de Zeeuwse kust. Ging gebukt onder een enorme administratieve last. De verplichting om van alle bezoekers de 06-nummers te registreren. Immers, bij een  corona-uitbraak in haar café-restaurant moesten al die mensen gebeld worden. Hele ordners had ze inmiddels aangelegd, zo klaagde ze enigszins verongelijkt. Zonder overigens haar vriendelijkheid te verliezen.

Onlangs nog. Een man die helemaal door het lint was gegaan. Waarom? "Heel simpel. Ik sprak hem aan omdat hij te dicht op de andere gasten zat. Meer niet." Zijn vrouw verontschuldigde zich nog voor zijn gedrag. Hij was gewoon corona-moe, zei ze.

Het viel allemaal niet mee. Ander voorbeeld. Gisteren had ze de mobiele nummers met een stift genoteerd op een klein white-board. Begon het te regenen. Alle cijfers en letters dropen letterlijk van het bord af. Ze kon wel huilen.

Ondertussen worden ze ook nog eens geïnspecteerd. Door drones die boven de kust vliegen. Op zoek naar bezoekers die buiten de openingstijden de terrassen bevolken. Draagt ook niet echt bij aan ontspanning voor de serveersters. In één keer zo'n apparaat boven je hoofd.

Bij het afscheid volgde de echte ontboezeming. Stiekem had ze gehoopt dat ze ten minste één keer een telefoontje had moeten plegen naar die 06-nummers. Met de boodschap dat in hun café-restaurant een corona-besmetting was uitgebroken. Dan had ook de GGD in actie moeten komen. Die hadden dan alle gasten moeten nabellen voor het bron- en contactonderzoek. Dan was er ten minste nog iets met haar corona-administratie gebeurd.

Nu niet. Alles was voor niets geweest.

Paul Strijp, 13 juni 2021

De gemeente Diemen wil niet groen zijn

 

Het is goed dat het gebeurt. De aanleg van een tunnel onder de spoorlijn in Diemen. Met het intensieve treinverkeer van en naar Amsterdam was de spoorovergang vaak gesloten. Met alle nare gevolgen van dien. Uitstoot van vervuilende stoffen, chagrijn van wachtende automobilisten, potentieel gevaarlijke situaties. En misschien ook nog wel wat economische schade, dat weet ik verder niet.

Die tunnel gaat er dus komen. Maar hoe? Het zal vast mooi worden. Toch stemt het informatiebord mij niet gerust. Scheiding van fiets- en wegverkeer, veilige verbindingen, een betere toegang tot het perron, ruimte voor alle verkeersdeelnemers. Allemaal nobele verkeers- en mobiliteitsdoelstellingen.

Het zal vast mooi worden. Maar hoe zit het met het groen? Om de aanleg mogelijk te maken moesten veel bomen het veld ruimen. Komen die straks terug? De wettelijke bepalingen over natuurcompensatie zullen de gemeente Diemen daar vast toe dwingen. Maar op het bord lezen we er niets over. Wie goed kijkt ziet wat schaamgroen in de bermen. Maar niets van een prachtig groen gebied boven de tunnel.

Het zal vast mooi worden. Maar op de borden positioneert de gemeente Diemen zich als een gemeente die de doorstroming en veiligheid in de Metropoolregio Amsterdam niet in de weg wil staan.

De gemeente Diemen laat zich niet zien als een groene gemeente.

Paul Strijp, 29 mei 2021 #diemen