Oneffenheid in het vaccinatieprogramma

Het moet gezegd: ik was onder de indruk. Van het gemak en de soepelheid waarmee de vaccinatie van onze oudjes verliep. Goed geregeld allemaal. Uitstekend logistiek proces. Maar wat nog belangrijker was: het personeel was allervriendelijkst. De menselijke maat was dit keer ruim voorhanden. Wat leven we toch in een rijk en welvarend land, dacht ik nog. We zijn dan niet de snelste in Europa met dat vaccineren, maar eigenlijk hebben we toch niets te klagen? Dacht ik nog.

Terug op de galerij van de flat van mijn moeder spraken we een buurvrouw. Het lieve mensje had de gezegende leeftijd van 94 jaar. Ook zij had zich laten vaccineren. Een tweede prik zou over een paar weken volgen. Helaas kon dat niet in haar woonplaats Maastricht. Maar niet getreurd, de menselijke maat bood wederom uitkomst. Mevrouw kon in Schiedam terecht voor het spuitje. Voor de lezers die topografisch wat minder onderlegd zijn: dat is een afstand van 213 kilometer.

Er kan wel eens een oneffenheid in een programma sluipen.

Paul Strijp, 14 februari 2021

Opwaaiende gordijn bij windstilte

 

Hij benadrukte wel tien keer dat hij niet religieus is. En voor het overige nuchter en zakelijk. Geen spiritueel type dus. Hij benadrukte minstens zo vaak dat je zijn verhaal niet hoefde te geloven. Daar zou hij geen enkele moeite mee hebben.

Buiten was de lucht strakblauw. En het was windstil. De arts vroeg om het raam te openen. Een van de aanwezigen kwam aan zijn verzoek tegemoet. Niet wetend wat daarvan de bedoeling kon zijn. De spanning in de kamer liep op. Het ultieme moment kwam nu echt naderbij. De handeling van de arts om de euthanasie te verrichten. Deze verliep vredig. En werd spoedig gevolgd door een opwaaiende gordijn. Deze vloog omhoog om vervolgens weer roerloos te hangen waar ze altijd gehangen had. Naar zeggen van de arts een teken dat de ziel van de overledene zich een weg naar buiten had gebaand.

Geloof hem of niet. Maar er lijkt meer tussen hemel en aarde.

Paul Strijp, 10 januari 2021

  

Help, mijn vader is een mens!

Dat had zij nog nooit gezien. Haar vader die huilde. Maar het gebeurde echt. Op de meest onverwachte momenten, overmand door emoties. Door het overlijden van mijn eigen vader.

"Goh pap, het is net alsof ik mijn vader nu pas echt als mens leer kennen" liet ze zich ontvallen. Daar had ze meer dan twintig jaar op moeten wachten.

Hoe het verlies van een familielid de band tussen de nabestaande familieleden versterkt.

Paul Strijp, 10 januari 2021 

De aannemer en de uitvaartondernemer, zo veel verschillen ze nu ook weer niet

 

Vele jaren geleden was er in ons wijkje een aannemer actief. Met zijn uitbouwen en dakkapellen was de beste man monopolist. Hij bediende zich maar van één tekst: "Daar zit dan wel een méérprijs aan vast." Nog voordat je een wens had geformuleerd vloeiden deze woorden zonder blikken of blozen uit zijn mond.

De uitvaartbranche verschilt niet wezenlijk van de aannemerij. Toegegeven, de aard van de werkzaamheden is anders. Maar elke  wens van de nabestaanden wordt gekapitaliseerd. Wilt u persoonlijk aanwezig zijn bij de verzorging van de overledene? Niets is de uitvaartbranche te veel. Echter, bij het lezen van de financiële voorwaarden was het alsof de aannemer van vroeger voor mijn ogen verscheen.

Vanzelfsprekend heeft zowel de aannemerij als de uitvaartbranche een verdienmodel. Maar zeker de laatste mag zich méér van haar schappelijke kant laten zien. De sfeer van de transactie tussen nabestaanden en uitvaartonderneming leent zich niet voor een harde en systematische doorrekening van alle bijkomende wensen van de nabestaanden.

De uitvaartonderneming die dergelijke wensen om niet honoreert, onderscheidt zich van de aannemerij.

Paul Strijp, 10 januari 2021

 

Je leert niet altijd het meest van de mensen met de meeste kennis

Twee bijeenkomsten op één dag. Beide voor hetzelfde project.

In de ochtend een gesprek met een bekende Nederlander. Belezen, boekenkasten in zijn huis van kelder tot zolder. Dat gesprek ging uitsluitend over hemzelf. Niet over het project waarvoor wij kwamen. 

In de middag een gesprek met een bescheiden en alledaagse vrouw. Getekend door een zwaar ongeval, ongeveer vijf jaar geleden. Zij toonde een nuchtere en indrukwekkende berusting. Na mijn ongeval heb ik me meteen voorgenomen om niet bij de pakken neer te zitten. Daar zou ik mezelf geen plezier mee doen En passant hielp ze ons geweldig met ons project.

Je leert niet altijd het meest van de mensen met de meeste kennis. 

Paul Strijp, 15 oktober 2020

Eeuwig te laat, voetbalcarrière geknakt

Jarenlang heeft hij het geprobeerd. Maar van lieverlee is hij ermee gestopt. Met op tijd komen. Dat lukte hem eenvoudigweg niet. Bekende hij als wachtende klant-na-mij bij de kapper.

Als voetballer kwam hij steevast één uur te laat. Bij de training of de wedstrijd. Steevast belandde hij dan ook op de reservebank. Terwijl hij naar eigen zeggen een talentvolle rechtsback was. Maar het lukte gewoon niet.

Ik vroeg hem of hij zichzelf niet voor de gek had kunnen houden. Dat je jezelf wijs maakt dat de wedstrijd om twee uur begint. Terwijl je weet dat dat een uur later is. Hij waardeerde mijn vraag, dat kon je aan hem zien. Die strategie had hij ook beproefd. Die mocht evenmin baten. Hij kwam dan alsnog een kwartier te laat.

"Terwijl je moet weten dat bij mijn voetbalclub alles perfect geregeld was. Vóór de wedstrijd lunchten we samen. Daar lagen broodjes van de beste bakkerij uit ons dorp. En beleg van een heerlijke slagerij."

In zijn stem streden spijt en berusting om de voorrang.

Paul Strijp, 15 oktober 2020

Chat tijdens debat

Een goed debat voeren is best vermoeiend. Naar de ander luisteren, doorvragen, je bezinnen op je eigen inbreng, nadenken over de juiste timing. Ik ervoer dat onlangs weer eens.

 

Nu heeft de covid19-werkelijkheid de debatten er niet makkelijker op gemaakt. Deze debatten zijn online. Zonder blikken of blozen krijg je als deelnemer te horen dat je óók de chat in de gaten moet houden. De chat? Jazeker, tijdens het debat trekt een tsunami aan opmerkingen vanuit het publiek aan je voorbij. Rijp en groen. Niet geordend, niet gefilterd. Of je daar ook maar even op wilt reageren. Dat is teveel voor iemand van mijn generatie. Deze is opgevoed met de waarde van gerichtheid op de ander. Op je gesprekspartner. Daar hoort géén chat bij. Ik heb de knop "chat inschakelen" dan ook niet beroerd tijdens het debat.

En.... ging er iets mis, hoor ik u vragen? Welnee. Het klassieke debat zonder chat heet niet voor niets 'klassiek'. 

Paul Strijp, 15 oktober 2020