Bioresonantie bij Badr

De controles waren zeer streng. Bij de moeder aller gevechten tussen Badr Hari en Rico Verhoeven. Een aantal weken geleden in de Gelredome in Arnhem. Die strenge controles waren ook wel nodig: er werd immers gevreesd voor massale vechtpartijen. Zoals drie jaar eerder in Duitsland bij hetzelfde gevecht.

Aangekomen bij de Schiphol-achtige beveiliging sloeg ik mezelf voor het hoofd. Hoe had ik dit flesje nu in mijn jas kunnen laten zitten? Een flesje met wat vitaminepreparaten. Aanbevolen door een therapeute die werkt op basis van bio-resonantie. De chef beveiliging, een alleraardigste vrouw van middelbare leeftijd, moest er zelfs aan te pas komen.



De chef gaf een klein begripvol knikje. Mijn dochter kan het, zoveel weken later, nog steeds niet geloven. Papa mocht naar binnen.  Bij een gemiddeld festival zou hem dat niet gelukt zijn.

Bio-resonantie bij Badr. Ik zou weleens de enige geweest kunnen zijn.

Paul Strijp, 9 februari 2020



Bas Heijne roept dit keer Jezus aan

Bas Heijne heeft iets nieuws bedacht. In voorgaande publicaties had hij de volgende oplossingen voor de grote vraagstukken van onze tijd: een publiek debat over wie we willen zijn, een nieuwe taal, ideologische eerlijkheid en een verhaal. Zie ook:

https://boekbesprekingenpaulstrijp.blogspot.com/2017/07/in-staat-van-nederland-toont-bas-heijne.html

https://boekbesprekingenpaulstrijp.blogspot.com/2016/11/bas-heijne-verzaakt-zijn-plicht-tot.html


Afgelopen maandag in de Rode Hoed tapte hij uit een ander vaatje. Nogal wat mensen hebben last van het harnas van hun identiteit. Zij keren zich af van de elite. Voor Heijne is de vraag: wil je het liberalisme werkelijk handen en voeten geven? Of wil je dat verwerpen?

En dan komt hij met een onconventionele oplossing. Toon durf en lef om jezelf te verliezen. Heijne verwijst naar niemand minder dan Jezus die in zijn Bergrede een vergelijkbare oproep deed. Zoek ervaringen op die je eigen wereldbeeld op zijn kop zetten, anders heb je niet geleefd. Maak het jezelf moeilijk.

Zou dit de oplossing zijn, zo vroeg ik mezelf af. Mwahh, misschien moet je deze oproep wel een kans gunnen. Zeker in de strijd tegen de 'algoritmisering van de samenleving'. We leven immers allemaal prettig in onze eigen bubbel.


Het is alleen jammer dat er zo weinig consistentie te ontwaren valt in het werk van Heijne. Dat schiet alle kanten op.


Paul Strijp, 9 februari 2020


#basheijne  #rodehoed

We hebben geleerd van de kredietcrisis: we zouden weer normaal gaan doen

Tien jaar geleden. De kredietcrisis. We hadden ons lesje wel geleerd. Deze crisis kon ontstaan omdat onze hebzucht tot in de bomen groeide. Bankiers werden steenrijk door rommelhypotheken te verkopen, kopers van huizen meenden zich torenhoge hypotheken te veroorloven waardoor veel huizen 'onder water' kwamen. Dat nooit meer! Na de crisis zouden we deze  en andere fouten niet meer maken. We zouden weer normaal gaan doen.

Twee ervaringen.

Het Parool van vandaag meldt dat in Amsterdam een kamer van vier vierkante meter voor 800 euro te huur wordt aangeboden. De hospita krijg je er gratis en voor niks bij.

De makelaar loopt met een belangstellende, potentiële koper door het appartement met een absurd hoge vraagprijs. Met een aan waanzin grenzende vanzelfsprekendheid prijst hij het donkere en winderige balkonnetje aan. "Dan hebben we hier de loggia, mevrouw!'. Ik vraag me af: waarom gaat deze man plots Italiaans praten, we zouden toch weer normaal gaan doen?

De mensch is hardleers.

Paul Strijp, 8 februari 2020

Waar is de liefde, Fokke?

Kwetsbaarheid. Veerkracht. Het leven als leerproces. Ethische vooruitgang. Een herwaardering van religie. Besef en nut van de dood. Een leven zonder hoger doel.

Tel deze zeven factoren bij elkaar op en u heeft de zin van het leven te pakken. Gechargeerd natuurlijk. Maar een feit is wel dat deze factoren de zeven rode draden vormen die Fokke Obbema ontwaarde in zijn zoektocht naar de zin van het leven. Obbema, journalist bij de Volkskrant, werd ruim twee jaar geleden getroffen door een hartstilstand. Tijdens zijn herstel sprak hij mensen over wat zij als de zin van het leven zagen en bracht een boek uit. Onlangs sprak hij erover in de Linnaeusboekhandel in Amsterdam.



Ik vroeg me af wat ik van deze zeven factoren vond. Met stip op één voor mij: kwetsbaarheid. Zóooo mooi omschreven door Obbema.

Kwetsbaarheid als essentie van het leven. Kwetsbaarheid is nodig om de verbinding met de ander en met de natuur te maken. Pas dan ervaren we dat we een onderdeel zijn van een groter geheel. Maar doorgaans verdoezelen we die kwetsbaarheid. Durven we die niet te laten zien. 

Op twee: veerkracht.

Veerkracht: de verbinding tussen ontbering en levensvreugde. Mensen die hun ziekte dankbaar zijn. "Je beseft wat je over het hoofd zag toen je nog gezond was"

En op drie? Neen, niks op drie. Ik mis één factor bij Obbema. Waar is de liefde, Fokke?

Paul Strijp, 2 januari 2020

De raadsels van de stad

Wat is hier aan de hand? De stad Amsterdam handhaaft keihard als het gaat om verkeerd gestalde fietsen. Geen pardon. Fietsen worden verwijderd naar het Westelijk Havengebied, in the middle of nowhere. Kost je een dag verlof om je fiets daar op te halen. Ondertussen biedt de gemeente uitstekende gratis voorzieningen voor de stalling van fietsen. Zie ook: https://overpeinzingenpaulstrijp.blogspot.com/2014/04/emoties-rond-een-verkeerd-gestalde-fiets.html

En dan nu. Een beeld van twee fietsen die wekenlang nabij het Amstelstation tegen een hek staan. In flagrante strijd met het beleid van de gemeente. Fietsen van twee zwervers? Van een aantal studenten die er gewoon een feestje van hebben gemaakt?

Hier manifesteren zich de raadsels van de stad. De stad praat niet terug.

Paul Strijp, 1 januari 2020

Het noodlot komt altijd uit onverwachte hoek

Ze waren alert. En een enkele keer ook wel licht gespannen. Tijdens hun reis naar Israël waren ze voortdurend gespitst op het conflict tussen de Joden en de Palestijnen. Maar eerlijk is eerlijk, zo vertelden ze bij thuiskomst, eigenlijk had zich niet één spannende situatie voorgedaan. Hoewel... de laatste dag was tien meter bij hen vandaan een baksteen naar beneden gevallen. Als die hen geraakt had, waren ze morsdood geweest. Het had dus allemaal niet veel gescheeld. De reis naar Israël was bijna verkeerd afgelopen.


Als het noodlot toeslaat in dit leven, komt het altijd uit onverwachte hoek.





Paul Strijp, 1 september 2019

Over vooroordelen en gouden tanden in de trein

Een pet, een tatoeage over zijn hele lichaam, gouden tanden, grote zwarte ringen door zijn oren. Je mag geen vooroordelen hebben, maar de eerlijkheid gebiedt mij te erkennen dat ik enige angst had. Angst om in de smalle verbindingsruimte in de trein naast hem te gaan zitten. Een ruimte waar verder niemand was. Wat de doorslag gaf weet ik niet, maar ik besloot mijn angst te overwinnen en het toch te doen.


De trein vertrok vanaf Amsterdam Centraal. Nog vóór de aankomst op station Sloterdijk klonk het plots "Ik ben nerveus." Quasi nonchalant keek ik op, in werkelijkheid was ik licht gespannen. En na een even nonchalant "Joh, wat is er aan de hand?" van mijn kant, hield hij niet meer op. Dat hij op weg was naar een examen in Den Haag, een examen voor een functie in de thuiszorg, dat een vriendin hem op dat toekomstpad had gezet, dat hij al achttien jaar niet meer geleerd had maar dat hij al die tijd met laden en lossen in de haven had gewerkt en dat hij een zoontje van zeven had. Even een korte pauze. Gevolgd door een ontwapenende, warme lach.

En toen kwam het hoge woord eruit. "Ben vroeger een crimineel geweest. Ik heb vastgezeten". Maar zonder al te veel schaamte vervolgde hij zijn relaas. Over een geleerd iemand met wie hij onlangs nog een gesprek had gevoerd. Die man had tegen hem gezegd dat we allemaal met elkaar verbonden zijn in het universum. En dat je je kansen moet grijpen.


Het werd tijd om hem een hart onder de riem te steken. "Als je vandaag niet slaagt, is er geen man overboord. Dan komt er wel weer een volgende kans. Het is al geweldig dat je dit vandaag onderneemt", stopte ik hem toe. En wéér die warme lach. "Dank u wel, mijnheer".


Ik zei het al: je mag geen vooroordelen hebben.




Paul Strijp, 1 september 2019