Ingetogen sfeer op Juno Beach

Veteranen discussiëren met elkaar over de precieze landingsroute van de Canadezen en Britten op Juno Beach. Volwassenen staren voor zich uit. Dankbaar jegens de geallieerden, 75 jaar na dato, voor de 100 dagen van Normandie. Dagen die begonnen op 6 juni 1944 en die aan talloze jonge mensen het leven kostten. Behalve dankbaarheid ook bewondering. Bewondering voor de ingenieuze operatie waarmee een kunstmatige brug werd gebouwd voor de aanvoer van wapens, voedsel en kleren. De golfbrekers en caissons in zee getuigen er nog steeds van. En verder ongeloof. Ongeloof: waarom hebben mensen elkaar dit kunnen aandoen?

Voor het overige is Juno Beach een strand zoals alle andere. Een strand waar kinderen onbezorgd spelen. Een strand zoals een strand behoort te zijn.

Paul Strijp, 7 juli 2019

Houellebecq liet het leven aan zich voorbij gaan en heeft daar spijt van

Hij heeft het leven op zijn beloop gelaten. Soms zag hij dat als een onvermijdelijk lot, soms nam hij zichzelf dat kwalijk. Een slap mietje. Ook zijn twee grote liefdes, Camille en Kate, liet hij lopen. Zij en zijn eigen ouders leerden hem dat de liefde het enige is waarop je kunt vertrouwen. Voor het overige had hij grote problemen met menselijke relaties. Zijn leven eindigde dan ook in ruwe waanzin, in barre eenzaamheid. Volgens zijn arts 'ging hij dood van verdriet'. En de buitenwereld, de wereld om hem heen? Die was een liefdesvernietiger. Te complex, komt zijn belofte niet na. Een neutraal oppervlak zonder reliëf. 

"Alles was van meet af aan duidelijk, extreem duidelijk; maar we hebben ons er niets van aangetrokken. Zijn we gezwicht voor de illusies van individuele vrijheid, open leven, onbegrensde mogelijkheden? Dat kan, die ideeën hingen in de lucht; (...) we hebben niets anders gedaan dan ons eraan te conformeren, ons erdoor laten kapotmaken; en daarna, heel lang, eronder lijden."

Paul Strijp, 6 juli 2019

Afgunst of fiscale zorgen om Rob van Essen?

Maar liefst 50.000 euro! 50.000 euro ontvangt de winnaar van de Libris Literatuurprijs. Rob van Essen, schrijver van de roman De goede zoon, viel die eer de afgelopen week ten beurt. Hij sprak erover, gisteren in boekhandel Linnaeus in Amsterdam.

"Je wordt die avond natuurlijk heel veel gefeliciteerd. Maar er zijn minstens zo veel mensen die tegen je zeggen: er moet wel nog belasting van die 50.000 euro af!".

Wat is dat toch met ons? Echte bezorgdheid om de fiscale situatie van Van Essen? Of pure afgunst?

Paul Strijp, 12 mei 2019

Mededogen voor de ex-crimineel

Daar stond hij dan, tijdens de nabespreking van de theatervoorstelling Gevangenis Monologen 2. Een voormalig zware crimineel. Niet de acteur die deze ex-crimineel had gespeeld, neen, de man zelf. Dat is dan, hoewel hij inmiddels alweer op vrije voeten is en zijn straf heeft uitgezeten, toch even slikken.

Terwijl juist dat korte en ook wel ongemakkelijke nagesprek bijdroeg aan begrip voor zijn situatie. Hoe ellendig wil je het krijgen vanaf je geboorte? Als zuigeling verslaafd ter wereld gekomen. Immers: zijn moeder was verslaafd. En vader volgde het criminele pad. De levensweg van de jongen ligt in het verlengde van dat van zijn ouders. Betrokkenheid bij roofmoord, zes jaar gevangenschap, recidive.

Het nagesprek eindigt met hoop, maar wel kwetsbare hoop. Je voelt dat bij deze man het noodlot of de verkeerde keuzes zo weer op de loer liggen. Hij deed zijn best om optimisme uit te stralen. Het ging alweer beter, zo verzekerde hij ons, hij sliep tegenwoordig bij zijn tante op de bank.

Elk mens heeft in elke situatie altijd een eigen keuze, maar de omstandigheden waaronder je geboren wordt bepalen heel veel. Een cliché, maar wel een cliché waar je zo af en toe aan herinnerd moet worden. En dat cliché zorgt dan toch ook voor enig mededogen.

Als een theatervoorstelling dat effect bij je weet op te roepen, dan mag je met recht van een uitstekende voorstelling spreken.

https://www.gevangenismonologen.nl/

Paul Strijp, 11 mei 2019

Onbekende identiteit in museum over identiteit

Identiteit is een belangrijk thema voor het Fries Museum. Immers, zo lezen we bij binnenkomst, Friesland is de meest eigenzinnige provincie van het land. Friesland = identiteit, zou je kunnen zeggen.


Annaleen Louwes, geboren in een dorpje bij Emmen in Drenthe, wilde identiteit tot uitdrukking brengen door het maken van portretten van mensen in psychiatrische instellingen. Mensen die het leven niet meer aankunnen en daarvoor behandeld worden. Welke instellingen dat zijn, dat vertelt het verhaal vanzelfsprekend niet.


Bovenstaand portret is hartverscheurend en komt binnen. Die ogen. Toch blijf je als bezoeker met de prangende vraag zitten wat dit werk met de identiteit van Friesland te maken heeft.


Paul Strijp, 8 mei 2019

Schenkerij De drie gratiën in Gellik

Dat kan niet. Deze woorden schoten door mijn hoofd toen ik in het dorpje Gellik in Belgisch Limburg rechtsaf sloeg. Dit kan echt niet. Rembrandt zou zich in zijn graf omkeren. Wat was het geval?

Schenkerij De Nachtwacht lag er verlaten en vergeten bij. Aftands. Je wilt er niet dood gevonden worden. Deze schenkerij zal ooit vast een bruisend buurtcafé geweest zijn. Maar in deze staat verdient het niet de naam van het grootste kunstwerk uit onze vaderlandse geschiedenis. Dan maar de naam van een kunstwerk van een groot Belgische schilder. Rubens bijvoorbeeld. Diens De drie gratiën prijkt op dit moment in het Prado in Madrid.

Ik wens Schenkerij De drie gratiën in Gellik alle goeds voor de toekomst.

Paul Strijp, 20 april 2019

Wie kan mij helpen: Feijenoord of Sparta?

Soms kwel ik mezelf met onmogelijke hypothetische vragen. Zoals de vraag: gesteld -ik herhaal: gesteld- dat ik in Rotterdam zou wonen. Voor alle duidelijkheid: ik woon daar dus niet, maar stel je eens voor dàt. Voor welke voetbalclub zou ik dan zijn?


Voor de club waar de geest van een voormalig Oostenrijks voetbaltrainer nog in de bestuurskamer waart. Waar in het museum het gebroken brilletje van Joop van Daele tentoongesteld is. En waar vlak vóór het stadion een standbeeld staat van de grootste voetballer die de club ooit gehad heeft.


Of voor die andere club in de volkswijk Spangen? De club van het Kasteel. Waar de supporters bij elke wedstrijd de herinnering aan de in 1957 overleden Bok de Korver levend houden. De club waarover Jules Deelder een prachtig gedicht schreef. http://home.kabelfoon.nl/~dady/Sparta-vroeger-of-later.htm



Ik kom er niet uit.


Gelukkig woon ik niet in Rotterdam.


Paul Strijp, 14 april 2019