Onbekende identiteit in museum over identiteit

Identiteit is een belangrijk thema voor het Fries Museum. Immers, zo lezen we bij binnenkomst, Friesland is de meest eigenzinnige provincie van het land. Friesland = identiteit, zou je kunnen zeggen.


Annaleen Louwes, geboren in een dorpje bij Emmen in Drenthe, wilde identiteit tot uitdrukking brengen door het maken van portretten van mensen in psychiatrische instellingen. Mensen die het leven niet meer aankunnen en daarvoor behandeld worden. Welke instellingen dat zijn, dat vertelt het verhaal vanzelfsprekend niet.


Bovenstaand portret is hartverscheurend en komt binnen. Die ogen. Toch blijf je als bezoeker met de prangende vraag zitten wat dit werk met de identiteit van Friesland te maken heeft.


Paul Strijp, 8 mei 2019

Schenkerij De drie gratiën in Gellik

Dat kan niet. Deze woorden schoten door mijn hoofd toen ik in het dorpje Gellik in Belgisch Limburg rechtsaf sloeg. Dit kan echt niet. Rembrandt zou zich in zijn graf omkeren. Wat was het geval?

Schenkerij De Nachtwacht lag er verlaten en vergeten bij. Aftands. Je wilt er niet dood gevonden worden. Deze schenkerij zal ooit vast een bruisend buurtcafé geweest zijn. Maar in deze staat verdient het niet de naam van het grootste kunstwerk uit onze vaderlandse geschiedenis. Dan maar de naam van een kunstwerk van een groot Belgische schilder. Rubens bijvoorbeeld. Diens De drie gratiën prijkt op dit moment in het Prado in Madrid.

Ik wens Schenkerij De drie gratiën in Gellik alle goeds voor de toekomst.

Paul Strijp, 20 april 2019

Wie kan mij helpen: Feijenoord of Sparta?

Soms kwel ik mezelf met onmogelijke hypothetische vragen. Zoals de vraag: gesteld -ik herhaal: gesteld- dat ik in Rotterdam zou wonen. Voor alle duidelijkheid: ik woon daar dus niet, maar stel je eens voor dàt. Voor welke voetbalclub zou ik dan zijn?


Voor de club waar de geest van een voormalig Oostenrijks voetbaltrainer nog in de bestuurskamer waart. Waar in het museum het gebroken brilletje van Joop van Daele tentoongesteld is. En waar vlak vóór het stadion een standbeeld staat van de grootste voetballer die de club ooit gehad heeft.


Of voor die andere club in de volkswijk Spangen? De club van het Kasteel. Waar de supporters bij elke wedstrijd de herinnering aan de in 1957 overleden Bok de Korver levend houden. De club waarover Jules Deelder een prachtig gedicht schreef. http://home.kabelfoon.nl/~dady/Sparta-vroeger-of-later.htm



Ik kom er niet uit.


Gelukkig woon ik niet in Rotterdam.


Paul Strijp, 14 april 2019



Mooie Zuidas

Een gebied waar het grote geld wordt verdiend. Waar in het verleden grootschalige bouwfraude plaatsvond.

https://www.nrc.nl/nieuws/2015/02/27/de-grootste-vastgoedfraudezaak-ooit-in-drie-cijfers-drie-letters-en-een-gebouw-a1497511

Waar op de vrijdagmiddagen beruchte borrels plaatsvinden. En ook daarvoor ontbreekt het bewijsmateriaal niet.

https://www.volkskrant.nl/mensen/vrijmibo-op-de-zuidas-waar-ze-tongen-zoals-ze-dat-in-films-hebben-gezien~b5cef971/

Kort en goed: buiten de wereld van de snelle advocaten en bankiers niet echt een gebied met een positieve reputatie. Hoe het ook zij, zo'n gebied kan wel gewoon mooi zijn. Dat is bij het grote publiek niet bekend. Maar maak eens een architectuurwandeling over de Zuidas in Amsterdam. En verwonder je. Over de schoonheid van de gebouwen. Van het hotel NHow van Rem Koolhaas bijvoorbeeld.

Maar ook over de sociale rechtvaardigheid. Op bepaalde plaatsen is de verdeling 'sociale woningbouw - middenhuur - vrijesector' 40-40-20. Daar had de gemeente financieel een slaatje uit kunnen slaan. Is niet gebeurd. Zie ook het project Ella van de corporatie Eigen Haard.

https://www.eigenhaard.nl/projecten/zuidas-blok-9

Doen, die wandeling!

Paul Strijp, 14 april 2019

 



Diagnose bij de Chinees

Het zal tussen de haaievinnensoep en de loempia geweest zijn. In een Chinees restaurant dus. Mijn nicht, plastisch chirurg van beroep, informeerde hoe het met ons ging. De gebruikelijke wetenswaardigheden passeerden de revue. Alles zijn gangetje, was de strekking.

Eigenlijk terloops en zonder verdere bedoelingen liet ik haar weten dat ik al vele jaren last heb van pijn aan mijn bovenkaak. Linksboven, achter. Tandarts kan niets vinden, kaakchirurg kan niets vinden. Na een korte specificatie van de aard van de pijn zei mijn lieve nicht: "Oh, maar dat is een afwijking aan de nervus trigeminus." Behendig google-de zij even en liet mij de tekst lezen. Het was alsof ik bij elk woord de pijn weer voelde.


Waarom kan mijn nicht zonder nader onderzoek en zonder dure foto's binnen vijftien seconden een diagnose stellen, waar de zorg mèt onderzoek en foto's na tien jaar het antwoord nog niet heeft?


Paul Strijp, 17 maart 2019

Jan Schoonhoven, postbode die heel aanwezig was

De beste man was zijn hele leven postbode. Ik zie hem voor me in de tijd dat de PTT nog onze post bezorgde. En de postmarkt nog niet geliberaliseerd was. Dus nog géén moordende targets voor de bezorgers dicteerde: zo veel brieven per uur afleveren. Neen, een postbode in de tijd dat geluk nog heel gewoon was. Fiets, twee grote tassen achterop, brieven bezorgen en bij het tuinhek een praatje met de mensen maken.

In de avonduren was hij kunstenaar. En maakte dan trapezoïden van driehoekjes van gescheurd papier die samen een schotel vormen. Maar eigenlijk creëerde hij ruimte. Zijn werk verwijst alléén naar zichzelf. Daarmee behoort hij tot de groep van de Nul-kunstenaars. Die hadden objectieve kunst die van elke emotionele waarde is ontdaan, tot hoogste doel verheven.

Iedereen wil tegenwoordig een Jan Schoonhoven (1914 - 1994). Zelfs grote bedrijven zoals de projectontwikkelaar BPD, zo blijkt op de tentoonstelling Out of Office in het Singer in Laren. Zijn werk wordt omschreven als in zijn verblindende witheid heel aanwezig.

Zouden ze tegenwoordig nog voorkomen, postbodes die in hun vrijetijd kunstwerken maken, ruimte creëren en heel aanwezig zijn? Zouden de zzp-ers met nul-uren-contracten bij PostNL daar nog mentale energie voor hebben?

Paul Strijp, 9 maart 2019



Negeer uw puppy en alles komt goed

De hondencoach had maar één boodschap: om uw puppy succesvol op te voeden moet u het beestje alleen maar negeren. U bent de baas, dat moet de puppy voelen!

Een boodschap die indruist tégen het hart. Immers, welk baasje heeft niet de neiging om bij thuiskomst zijn kleine puppy hartelijk te begroeten en te knuffelen? "Niet doen, negééééééééééé-ruh!!", laat het thuisfront nu onverbiddelijk horen. Wreder kan bijna niet. Luidt een bekende levenswijsheid niet "Haat me of heb me lief, maar negeer me niet!"? Die is kennelijk niet aan kleine dieren besteed.

Maar het moet gezegd. De boodschap van de hondencoach heeft effect. Onze puppy gedraagt zich voorbeeldig. Slaapt 's nachts door, bijt steeds minder en wordt in hoog tempo zindelijk. Daar staat tegenover dat je door al dat negeren geen enkele band met het beestje opbouwt. Géén last, géén plezier. Het beestje ìs er gewoon. Niet getreurd. Na anderhalf jaar wordt alles anders, zo verzekert de hondencoach.

Mijn tijd komt nog wel. Heus!

Paul Strijp, 5 januari 2019