Negeer uw puppy en alles komt goed

De hondencoach had maar één boodschap: om uw puppy succesvol op te voeden moet u het beestje alleen maar negeren. U bent de baas, dat moet de puppy voelen!

Een boodschap die indruist tégen het hart. Immers, welk baasje heeft niet de neiging om bij thuiskomst zijn kleine puppy hartelijk te begroeten en te knuffelen? "Niet doen, negééééééééééé-ruh!!", laat het thuisfront nu onverbiddelijk horen. Wreder kan bijna niet. Luidt een bekende levenswijsheid niet "Haat me of heb me lief, maar negeer me niet!"? Die is kennelijk niet aan kleine dieren besteed.

Maar het moet gezegd. De boodschap van de hondencoach heeft effect. Onze puppy gedraagt zich voorbeeldig. Slaapt 's nachts door, bijt steeds minder en wordt in hoog tempo zindelijk. Daar staat tegenover dat je door al dat negeren geen enkele band met het beestje opbouwt. Géén last, géén plezier. Het beestje ìs er gewoon. Niet getreurd. Na anderhalf jaar wordt alles anders, zo verzekert de hondencoach.

Mijn tijd komt nog wel. Heus!

Paul Strijp, 5 januari 2019







De 24-uurs economie is nu echt een feit

De kerstvakantie zit erop en ik blijf zitten met een levensgrote vraag: waarom? Waarom had onze buurt-Jumbo tijdens de feestdagen de winkel open? Op kerstavond zelfs tot negen uur, op beide kerstdagen tot de alleszins respectabele tijd van acht uur 's avonds. Waarom? Omdat je op kerstavond weleens tot de ontdekking zou kunnen komen dat de curry op is? Handig dat je dan nog even snel naar de Jumbo kunt. Waarom? Omdat Albert Heijn ook meedoet aan de ratrace en Jumbo niet achter kan blijven?

Het heeft geen zin om altijd maar over vroeger te mijmeren. Vroeger was zeker niet alles beter. Maar deze kerstvakantie markeerde voor mij een definitieve breuk met het verleden en wel door de definitieve intrede van de 24-uurs economie. De collectieve rustmomenten in onze samenleving zijn verdwenen. Momenten waarop je niemand op straat ziet omdat iedereen met elkaar aan tafel zit. Zo'n moment was voor de caissière van de Jumbo niet weggelegd, want zij moest dat enkele flesje curry in rekening brengen.

Deze kerstvakantie verschraalde ons land weer een klein beetje.

Paul Strijp, 31 december 2018

Van Shanghai naar Lochem

De foto op de bar trok mijn aandacht. Daarop was duidelijk te zien hoe de bedrijfsleider van dit restaurant koning Willem Alexander de hand schudde. Ik vroeg hem naar de gelegenheid waarbij deze ontmoeting had plaatsgevonden. "Dat was bij het staatsbezoek van de koning aan Shanghai, drie jaar geleden", zo verklaarde hij. "Ik heb daarbij ook een rol mogen vervullen en de koning bedankte me daarvoor", zo vervolgde hij in alle bescheidenheid. "Was leuk om te doen, hoor".

Mijn aandacht was getrokken. Hoe verzeilde een man die kennelijk dingen geregeld kon krijgen in Shanghai, in Lochem? En wel als bedrijfsleider van een restaurant in de Achterhoek.

"Ik heb negen jaar gewoond in Shanghai. Boeiende stad, twaalf miljoen inwoners. Het gaat er alemaal snel, erg snel. Als je een zebrapad wilde oversteken, dan stonden twee bewakers de drommen mensen tegen te houden zolang de stoplichten voor voetgangers nog op rood stonden. In Shanghai is alles een 'number game'. De wet van de grote getallen is altijd van toepassing. Musea, vaak interessant vanwege de Confuciaanse kunst of de exposities over de Chinese economie, zijn allemaal van het 'maatje Louvre'. En als je als hovenier een project binnenhaalt voor het aanleggen van de berm langs de snelweg Peking - Shanghai ben je in één klap binnen".

De Hollandse dimensie trok weer, zo verzuchtte hij. En elke keuze in het leven is nu eenmaal een risico. Buiten flikkerden de lichtjes van de kerstboom naast de kerststal, binnen was het leeg.

Lochem kent geen number game.

Over tien jaar drinken we geen alcohol meer

In de Allerhande, het culinaire huisblad van Albert Heijn, stonden in 2018 méér vegetarische dan vleesrecepten. "Er is iets aan de hand", zo liet Albert Heijn optekenen (bron: de Volkskrant, 22 december 2018).


Het kan verkeren. Wie had twintig jaar geleden ooit gedacht dat roken een marginaal bijverschijnsel zou worden? Dat roken verboden zou zijn in openbare ruimten en dat rokers met de nek zouden worden aangekeken?


De jonge generatie accepteert niet dat onze planeet ten onder gaat door het veranderende klimaat, neemt geen genoegen met de uitstoot van de vleesverwerkende industrie en voegt de daad bij het woord. In haar overtuigingskracht sleurt zij de oudere generaties mee. Bij Albert Heijn kunnen ze er over meepraten.


Een zeer goed gelezen artikel in NRC Handelsblad in 2018 ging over de relatie tussen alcoholgebruik en borstkanker. Die relatie blijkt er te zijn, wat ons er niet van weerhoudt om er vrolijk op los te pimpelen.

Mijn voorspelling. Over tien jaar moet u bij de dieetwensen voor een diner aankruisen of u alcohol nuttigt. Laat u dat vakje leeg, dan zal u standaard bron- of mineraalwater van hoge kwaliteit worden aangeboden. 






Paul Strijp, 26 december 2018

In Slotermeer worden geen Cruijffies meer geboren

Van de grote voetballers van onze aarde is bekend dat zij het spelletje op straat leerden. Tussen de bumpers van twee naast elkaar geparkeerde auto's bijvoorbeeld. Die bumpers zijn dan de doelpalen. Voor buurtbewoners brengt dit weleens overlast met zich mee. Zoals deuken in de auto.

Bewoners moeten zich deze overlast laten welgevallen. Dat is hun prijs, hun offer, hun bijdrage aan de successen van het nationale elftal vele jaren later als deze schoffies volwassen spelers zijn. Deze bijdrage is vele malen waardevoller dan hetgeen een bondscoach later nog kan beïnvloeden. Eigenlijk zou de wet moeten voorschrijven dat elke burger deze overlast verplicht moet tolereren.

Het valt dan ook te betreuren dat kleine straatjongens in Slotermeer in Amsterdam uit de straat verbannen worden. Zij mogen hun traptechniek niet verder verfijnen tegen de blinde gevel van een woonhuis. Waarschijnlijk te veel overlast voor de bewoners.

In Slotermeer worden geen Cruijffies meer geboren.

Paul Strijp, 23 oktober 2018



We hebben allemaal boter op ons hoofd als het gaat om de benarde positie van politieagenten, onderwijzers en verpleegkundigen

Werkdruk door personeelstekort. Onvoldoende waardering, onder meer door achterblijvende salarissen. Niet meer aan het echte werk toekomen door een doorgeslagen bureaucratie. En last but not least: veel agressie van burgers.

Praat met een willekeurige politieagent, onderwijzer of verpleegkundige over zijn werk en de kans is groot dat u één of meer van deze vier klachten te horen krijgt. Vier klachten die er niet om liegen. Vier klachten ook die de vraag doen rijzen: hoe heeft het zover kunnen komen? We zijn rijker dan ooit, het geld klotst tegen de plinten, de terrassen in de binnensteden puilen uit, we weten van gekkigheid niet waar we op vakantie moeten, maar de beroepsgroepen die onze samenleving echt draaiende houden voelen zich in de kou staan. Dan hebben we als samenleving toch iets niet goed gedaan. Dan zijn we toch ergens door het ijs gezakt.

Bewust spreek ik over "we". Vaak krijgt alleen de politiek ervan langs. De politiek had méér geld voor de salarissen van deze mensen ter beschikking moeten stellen. Dat is misschien waar, maar de doorgeschoten verantwoordingsplicht is toch zeker ook anderen aan te rekenen. Zorgverzekeraars bijvoorbeeld. Die regelen de zaken zo dat patiënten niet meer ervaren dat er nog lieve zusters aan hun bed staan, maar enkel technocraten die bij elke handeling nauwlettend en angstvallig op de stopwatch kijken of die handeling niet méér tijd in beslag neemt dan de normen voorschrijven.

En voor verpleegkundigen in de ambulance is het altijd weer spannend hoe ze ontvangen worden op de plaats waar een zieke of gewonde ligt. Steeds vaker is dat in een sfeer van agressie. Zieken, gewonden, vrienden of familieleden zijn immers van mening dat de ambulance zich veel eerder had moeten melden. En laten dat fysiek of verbaal merken. Die agressie jegens hulpverleners valt politiek, noch zorgverzekeraar aan te rekenen. Daar is de gewone burger toch echt de hoofdschuldige.

Zoals diezelfde gewone burger in het onderwijs geen genoegen meer neemt met een rapportcijfer voor zijn kind dat niet de volstrekte volmaaktheid en perfectie weerspiegelt. Alles van zijn kind wat niet aan perfectie beantwoordt is maar één partij aan te rekenen: de school. Een school die de gewone burger aan het hoofd probeert te brengen dat elk kind zijn eigen unieke kwaliteiten heeft die niet altijd perfect zijn en ook niet hoeven zijn, kan rekenen op een brief van een advocaat. Rechtszaak!

We hebben allemaal boter op ons hoofd als het om de benarde positie van onze politieagenten, onderwijzers en verpleegkundigen gaat. Niet alleen de politiek.

Paul Strijp, 23 oktober 2018

Dat heerlijke Vlaamse taaltje toch!

Drei pientsjes en nog e pientsje. Zelden is de schoonheid van de Vlaamse taal mooier tot uitdrukking gebracht dan bij deze bestelling van vier pilsjes. Dat zachte, dat golvende, dat gemoedelijke. De Vlaamse taal viert het leven. In alles. Dat vermogen heeft onze taal gewoon niet, die is veel harder.


Ander voorbeeld. Ben jij flexibel, enthousiast en jong? Dan is dit dè baan voor jou! Holle arbeidsmarktcommunicatie in onze taal. Neen, dan ook hier liever onze zuiderburen.

Paul Strijp, 14 oktober 2018