Je leert niet altijd het meest van de mensen met de meeste kennis

Twee bijeenkomsten op één dag. Beide voor hetzelfde project.

In de ochtend een gesprek met een bekende Nederlander. Belezen, boekenkasten in zijn huis van kelder tot zolder. Dat gesprek ging uitsluitend over hemzelf. Niet over het project waarvoor wij kwamen. 

In de middag een gesprek met een bescheiden en alledaagse vrouw. Getekend door een zwaar ongeval, ongeveer vijf jaar geleden. Zij toonde een nuchtere en indrukwekkende berusting. Na mijn ongeval heb ik me meteen voorgenomen om niet bij de pakken neer te zitten. Daar zou ik mezelf geen plezier mee doen En passant hielp ze ons geweldig met ons project.

Je leert niet altijd het meest van de mensen met de meeste kennis. 

Paul Strijp, 15 oktober 2020

Eeuwig te laat, voetbalcarrière geknakt

Jarenlang heeft hij het geprobeerd. Maar van lieverlee is hij ermee gestopt. Met op tijd komen. Dat lukte hem eenvoudigweg niet. Bekende hij als wachtende klant-na-mij bij de kapper.

Als voetballer kwam hij steevast één uur te laat. Bij de training of de wedstrijd. Steevast belandde hij dan ook op de reservebank. Terwijl hij naar eigen zeggen een talentvolle rechtsback was. Maar het lukte gewoon niet.

Ik vroeg hem of hij zichzelf niet voor de gek had kunnen houden. Dat je jezelf wijs maakt dat de wedstrijd om twee uur begint. Terwijl je weet dat dat een uur later is. Hij waardeerde mijn vraag, dat kon je aan hem zien. Die strategie had hij ook beproefd. Die mocht evenmin baten. Hij kwam dan alsnog een kwartier te laat.

"Terwijl je moet weten dat bij mijn voetbalclub alles perfect geregeld was. Vóór de wedstrijd lunchten we samen. Daar lagen broodjes van de beste bakkerij uit ons dorp. En beleg van een heerlijke slagerij."

In zijn stem streden spijt en berusting om de voorrang.

Paul Strijp, 15 oktober 2020

Chat tijdens debat

Een goed debat voeren is best vermoeiend. Naar de ander luisteren, doorvragen, je bezinnen op je eigen inbreng, nadenken over de juiste timing. Ik ervoer dat onlangs weer eens.

 

Nu heeft de covid19-werkelijkheid de debatten er niet makkelijker op gemaakt. Deze debatten zijn online. Zonder blikken of blozen krijg je als deelnemer te horen dat je óók de chat in de gaten moet houden. De chat? Jazeker, tijdens het debat trekt een tsunami aan opmerkingen vanuit het publiek aan je voorbij. Rijp en groen. Niet geordend, niet gefilterd. Of je daar ook maar even op wilt reageren. Dat is teveel voor iemand van mijn generatie. Deze is opgevoed met de waarde van gerichtheid op de ander. Op je gesprekspartner. Daar hoort géén chat bij. Ik heb de knop "chat inschakelen" dan ook niet beroerd tijdens het debat.

En.... ging er iets mis, hoor ik u vragen? Welnee. Het klassieke debat zonder chat heet niet voor niets 'klassiek'. 

Paul Strijp, 15 oktober 2020

Schriftje voor de dankbaarheid

"Dat is een mooi schriftje" zei de verkoopster. Ze leek het te menen. Een schriftje met een harde kaft en art nouveau-achtige figuren op de omslag. Planten en bloemen. "Ja, ik ben er erg blij mee" antwoordde de jonge vrouw die dit juist gekocht had. "Mijn ouders hebben mij geleerd om elke avond op te schrijven waarvoor ik dankbaar ben. Iets wat ik die dag heb meegemaakt bijvoorbeeld". De verkoopster keek geïnteresseerd. Zij had zich losgeweekt van haar functie. "En daar ben ik mee doorgegaan. Tot op de dag van vandaag. Ik kom over drie maanden dus weer een schriftje bij u kopen. Want ik vind dankbaarheid heel belangrijk."

Hoe je door iets kleins geraakt kunt worden. Net als de verkoopster. Iets wat zich in een halve minuut voltrok. Er zijn niet altijd grootse dingen nodig om weer een levenswijsheid op te doen.

Dankbaar dat ik dit mocht meemaken.

Paul Strijp, 18 september 2020

De wreedheid van de digitale liefde

Het klikte. Het klikte ontegenzeggelijk. Jawel, de liefde kan ook digitaal ontluiken. Tijdens diverse online sessies van een leergang begon er iets te broeien. Dat moest dan toch maar eens tot een fysieke ontmoeting leiden. Ze konden beiden niet wachten. En toen toonde de digitale liefde zich van haar wrede kant. Niks stevige vent. In plaats daarvan een jochie met een linnen tasje. En die stem. Die klonk ook anders, minder mannelijk. De liefde was in één keer over en uit. "Ik kan me wel voorstellen dat we goede vrienden worden", zo eindigde de ontmoeting.

Paul Strijp, 11 augustus 2020

Het nuchtere KWW van de Tukkers

Toegegeven, beide mannen waren waarschijnlijk redelijk bemiddeld. Het leek erop dat eerdere zakelijke avonturen hen geen windeieren hadden gelegd. Ze stonden er opvallend relaxed bij. Als ze door de coronacrisis over de kop zouden gaan, betekende dat waarschijnlijk nog geen bankroet. Maar dan nog.

Op zomervakantie in Twente spraken we de afgelopen week -los van elkaar- met twee ondernemers. Eén had een recreatieonderneming, de ander een hotel. De overeenkomsten sprongen in het oog. Zoals gezegd, beiden oogden relaxed. Maar toonden zich ook buitengewoon toegankelijk. Alle tijd voor een uitgebreid praatje, dat zie ik in de Randstad toch nog niet zo snel gebeuren. De hoteleigenaar gaf nog de mooiste samenvatting.

"Als ik over de kop ga, dan heb ik pech gehad. Maar daar komen we ook wel weer overheen. Het enige waar ik niet overheen zou komen is als de politie aanbelt met de mededeling dat iets met mijn kinderen is gebeurd. Maar voor het overige zeggen Tukkers altijd: KWW. 'Kieke wat weurt'. Kijken wat het wordt, rustig afwachten wat er gebeuren gaat."

Paul Strijp, 13 juli 2020

Piet Mondriaan hield wel van het goede leven

"Uw woord is de waarheid"

Aldus luidt de titel van een schilderij dat Piet Mondriaan met zijn vader maakte. De overvloedige christelijke symboliek verraadt de religieuze opvoeding die Piet genoot. Te bewonderen in Villa Mondriaan aan de Zonnebrink in Winterswijk (https://villamondriaan.nl/)

De tentoonstelling laat de schilderwerken van de jonge Piet zien. En aan de hand van filmmateriaal zijn verdere ontwikkeling tot groot kunstenaar en vertegenwoordiger van De Stijl. Piet heeft in zijn latere leven de religieuze opvoeding verre van zich gegooid, zo veel wordt wel duidelijk. Heeft de hele wereld gezien: Laren, Domburg, Amsterdam, Parijs en New York. Had een goed gevuld adressenboekje waarin kunstenaars zoals Chagall en Matisse niet ontbraken. En hield van dansen en jazz, vooral in Parijs. Bij dat alles stel je je als bezoeker van de tentoonstelling onvermijdelijk de vraag: hoe zat het met de liefde bij Piet? Daar wordt een enkele opmerking aan gewijd. Piet hield er niet van om zich te binden. Piet gaf de voorkeur aan vriendinnen. Hij heeft er wel 52 gehad, van zijn vriendinnen is zelfs een kwartetspel gemaakt.

Uw woord is de waarheid. Piet hield er een ruime interpretatie van de waarheid op na en moet van het goede leven hebben gehouden, dat kan niet anders.

Paul Strijp, 4 juli 2020